NK waterski trekt 24 deelnemers

MAURIK Tommy Zwaan weet het zeker, hij houdt waterski voor gezien. Een groot talent, 16 jaar oud, neemt op het NK afscheid met een gouden plak en stapt over naar het wakeboarden....

Zijn voorgenomen vertrek staat niet op zichzelf. Het klassiek waterski, waarin Willy Staehle in 1971 voor Nederland de wereldtitel veroverde, maakt in Nederland zware tijden door. Het aantal wedstrijdskiërs is de laatste jaren zo dramatisch geslonken dat er nog maar weinig over zijn. Ze stoppen, of ze maken, net als Tommy, de overstap naar het trendy wakeboarden, te vergelijken met snowboarden, maar dan op het water.

Bijna een half jaar maakt Talisa Hof deel uit van de Technische Commissie van de Nederlandse Waterski en Wakeboard Bond. Ze skiet zelf niet onverdienstelijk en komt uit een waterskigezin, bestaande uit vader Pierre, bijgenaamd De Beer van het IJsselmeer, en haar broertjes Thierry en Tycho.

Het vertrek van Tommy verdriet haar zeer. ‘Een jongen met veel mogelijkheden. Toen hij 13 jaar was, sprong hij al dertig meter ver. We hebben er alles aan gedaan om hem voor ons te behouden. Helaas, het is niet gelukt.’

Hof is jong, enthousiast en vol goede moed dat zij het tij kan keren en, als het even kan, de sport nieuw leven kan inblazen. Zelfs een nieuwe naam voor de oudste vorm van waterski, waarbij de skiër op één ski of twee ski’s achter een motorboot staat, is voor haar bespreekbaar. ‘Hippe jongeren worden er dan misschien door aangetrokken.’

Waarom zoveel skiërs vaak op jonge leeftijd stoppen weet ze niet precies. ‘Iedereen heeft daar eigen redenen voor. Misschien vinden ze dat de bond hen niet voldoende ondersteunt.’

Dat argument kan dan van tafel, want tegenwoordig neemt een parttime trainer, Oliver Fortamps uit België, nummer acht van de wereld bij de figuren, de skiërs onder handen. ‘Sedert zijn komst is het niveau enorm vooruit gegaan’, zegt Hof.

‘Ledenaanwas is een dringende noodzaak’, vindt ze. ‘We moeten de sport promoten onder kinderen en veel meer events organiseren. Het grote probleem is dat mensen zich er nauwelijks een beeld van kunnen vormen. Ze moeten kunnen zien wat voor mooie sport het is.’

Vroeger bestond waterski alleen voor de elite, weet een bestuurslid van de watersportvereniging Maurik, het Gelderse dorp waar dit weekeinde het Nederlands kampioenschap wordt gehouden. Maar sedert Jan en alleman zich aan een lijn achter een boot over het water kan laten trekken, zijn stijl en voornaamheid die zo kenmerkend waren voor deze sport, verdwenen, hoort hij van ouderen om hem heen.

Tijdens de nationale titelstrijd op een zijarm van de Nederrijn in Maurik blikt voormalig titelhouder Pieter Slot meewarig naar het deelnemersveld. In alle klassen tezamen slechts 24 deelnemers.

In zijn tijd, dat is nog niet eens zo lang geleden, had je het veelvoud van dit aantal. Nu laat ook hij het afweten. ‘Te druk op mijn werk’, glimlacht hij vaag. ‘Ik pik alleen de leuke wedstrijdjes er uit om mee te doen.’

Joyce Gerritsen wint de slalom bij de vrouwen. Als enige van de vier deelneemsters blijft ze op de been. Hoewel op haar wordt ingepraat ook mee te doen aan de onderdelen figuren en springen laat ze dat achterwege.

‘Ze houdt niet van de schans’, weet Hof. ‘Zoals veel vrouwen is ze er bang voor.’

Bij de mannen is Danny Vos (20) de beste. Zijn opa doet het, zijn moeder ook. Hij wil de Europese top halen. Elke middag na zijn werk en ’s avonds laat als de baan door iedereen is verlaten traint hij op de Brielse Maas.

’s Winters als het weer in Nederland niet geschikt is om buiten te oefenen, neemt hij enkele weken zijn intrek in het huisje van zijn ouders in Spanje en traint dan op een skischool. ‘Het kost veel geld allemaal en doordat waterski in Nederland niet zo bekend is levert het weinig op.’ Alleen al de boot die hem door het water trekt komt op ruim 40 duizend euro.

Tommy Zwaan kent geen weemoed. Waterski is leuk hoor, daar niet van, maar de wakeboardscene waar hij nu al deel van uitmaakt is een stuk groter en qua sponsoring aantrekkelijker. Eerlijk gezegd is hij de vele strakke regels van waterski ook een beetje zat. ‘Wakeboarden is veel relaxter. Daar ligt mijn passie. Trainen voelt niet als trainen. Je doet het spelenderwijs.’

Meer over