Nieuwe valkuilen op Wall Street

De regels op Wall Street worden steeds strenger. Ook voor verzekeraars. Dat is dus zweten voor Aegon en ING, de nummers vier en zeven van de Amerikaanse markt....

De beursautoriteiten in de VS onderzoeken misstanden rondom verzekeringsproducten die door onder meer Aegon en ING worden verkocht op de Amerikaanse markt. Daarmee is de nieuwe, strenge wind die op de Amerikaanse financi markten waait, de oceaan overgestoken. En het is geen toeval dat die juist bij de grote Nederlandse verzekeraars neerslaat.

Aegon en ING hebben zich namelijk in de jaren negentig ingekocht in de Amerikaanse markt, en staan sindsdien in de toptien van Amerikaanse verzekeraars. De beleggingsproducten waar het huidige onderzoek zich op richt, zijn bovendien belangrijk voor de Nederlandse verzekeraars. Aegon haalt ruim 20 procent van zijn premie-inkomsten in de VS uit deze beleggingsproducten, ING circa 15 procent.

De producten variable annuities zijn een combinatie van een verzekeringspolis en een beleggingsfonds en vooral populair onder kleine Amerikaanse beleggers. Die gebruiken de polis bijvoorbeeld ter aanvulling van hun pensioen. Zij betalen maandelijks premie en kijken in de regel jarenlang niet om naar hun geld. Precies datzelfde geldt in principe voor de verzekeraars: die zetten maandelijks de premie om in aandelen in een beleggingsfonds, en keren aan het eind van de rit een bedrag uit.

Kern van de verdenkingen van de toezichthouders is het feit dat in veel van de beleggingsfondsen van de verzekeraars veel intensiever gehandeld wordt dan logisch is op grond van die doelstelling namelijk het uitbetalen van een aardig sommetje aan kleine beleggers. Deze koortsachtige handel is een belangrijke aanwijzing dat beurshandelaren mogelijk speculeren met de aandelen.

De mogelijkheden tot speculatie zijn het grootst bij beleggingsfondsen waarin aandelen van buitenlandse ondernemingen zitten. De koers van een beleggingsfonds wordt in de VS namelijk op 16.00 uur vastgeprikt. Pas de volgende dag kunnen aandelen in het fonds weer tegen een nieuwe prijs worden verhandeld. Als de buitenlandse aandelen die onderdeel uitmaken van het beleggingsfonds tussen 16.00 uur en de volgende ochtend sterk in waarde schommelen, is er geld te verdienen voor de beurshandelaren.

Door snel en slim te kopen en te verkopen, kunnen zij een deel van het ontstane prijsverschil tussen beleggingsfonds en de onderliggende aandelen in eigen zak steken.Daarmee duperen zij de kleine belegger die voor jaren vastzit aan het beleggingsfonds op verschillende manieren.

Ten eerste verdwijnt een deel van de mogelijke koerswinsten in de zak van de handelaren. En ten tweede jagen de grote aantallen aankopen en verkopen de kosten van een beleggingsfonds voor de deelnemers omhoog. De beheerder van een fonds berekent namelijk voor elke transactie op de beurs een vergoeding, waarvan alle deelnemers een deel betalen.

Vice versa worden de opbrengsten voor de aanbieder van het fonds, die leeft van al deze transactiekosten, navenant hoger.

Kortom: de kleine man betaalt extra hoge kosten, terwijl puissant rijke beurshandelaren handige trucs uithalen met het beleggingsfonds waaruit straks de zo welkome aanvulling van het pensioen moet komen. Of, om met David Brown die namens het Openbaar Ministerie van de staat New York het onderzoek coneert te spreken: 'De verzekeraars laten de wolven binnen om zich tegoed te doen aan een kudde weerloze lammeren.'

Meer over