Nieuwe ronde

De werkende mens komt het beste tot z'n recht als in zijn of haar baan een mooie combinatie zit van uitdaging, prikkeling en rust....

Maar daarbij hoort wel een moment van 'verdiende rust'. Klapwiekend van de ene euforische piekbeleving naar de volgende duwt een werknemer slechts richting burn out, drugs of andere verslavende versnaperingen om het moment van vergetelheid te kunnen vinden. Voor iedereen geldt natuurlijk een andere bandbreedte van stressgevoeligheid, vaardigheid en inzet. Maar toch, rust en prikkeling gaan hand in hand in een prettige werkomgeving.

En dan zit je als noeste werker net te genieten van verdiende rust als je werkgever komt vertellen dat 'de afkalvende marktpositie het bedrijf dwingt een nieuwe impuls aan het eigen product te geven via uitbreiding en verbreding van het aanbod'. En om deze wenteling in goede banen te leiden is een nieuwe chef aangetrokken van buitenaf, zegt de manager er soepeltjes bij. Vreemde ogen dwingen immers.

Geluk bij een ongeluk is dat de baas het tweede deel van de gebruikelijke zin achterwege laat: 'en daarbij voelen wij ons ook genoodzaakt voor een deel van deze afdeling om te kijken naar een andere werkbestemming'.

Het hele circus van veranderingen trekt weer voorbij: het gesprek met ieder van de afdeling, de inventarisatie van verlangens voor de toekomst, de aftasting van het eigen ambitieniveau (zou je nieuwe baas misschien potentie in je zien?), eerst de presentatie van de nieuwe plannen in eigen kring, en daarna meermalen ook voor de buitenwacht. Zowaar, op zekere momenten maken de plannen zelfs zoveel indruk dat de media interesse tonen. En met verve presenteren baas en bovenbaas ook daar de goede voornemens.

Geheel in stijl van het huidige tijdsbeeld denk jij op gegeven moment: 'En wat valt er voor mij te halen uit al deze uitbreidingen en veranderingen? Hoe kan ik er mijn voordeel mee doen?' Je puzzelt en piekert in het 'uur lummelen' waarop de vorige baas je in een andere vernieuwingsgolf het recht heeft gegeven. Je gromt wat en kankert tegen je meest geliefde collega bij het koffie-apparaat: 'Houdt het dan nooit eens op met al die nieuwigheden?' En schudt dan de laatste twijfel van je af, dat terugvallen in je eigen 'rondje rond de kerk' kan altijd nog, je loopt nu ook al elke dag het gebouw binnen door dezelfde deur. De adrenaline neemt alvast een aanloop: de rustperiode heeft lang genoeg geduurd.

Meer over