Nieuwe cast krikt oude Giovanni op

Hoe vaak kun je met een oude productie op de proppen blijven komen? De Nederlandse Opera is een aardige proef op de som aan het nemen met de vierde reeks voorstellingen sinds 1988 van Don Giovanni in regie van Alfred Kirchner....

Voor de boekhouding zal het niet ongunstig zijn: decors en kostuums worden hergebruikt en ook nu is de hele serie weer uitverkocht. Maar hoe lang houdt een zichzelf respecterend huis het vol om Mozarts 'opera der opera's' op de planken te brengen in een zo zwak artistiek concept?

Hoe fraai de grotendeels vernieuwde cast ook zong, en hoe bezield het Nederlands Kamerorkest onder leiding van de Amerikaan John Nelson ook speelde, het oog wordt door de armoedige regie zo afgescheept, dat het zich van tijd tot tijd maar sluit.

In de personenregie komen de subtiliteiten en spanningsvelden van Da Pontes libretto veel te weinig tot uitdrukking, met spel dat zich vooral tussen de uitersten van saai en karikaturaal beweegt. Merkwaardig dat Kirchners rijke ervaring als toneelregisseur hier in rook lijkt te zijn opgegaan.

Dat geldt ook voor decorontwerper Götz Loepelmann: tussen zijn kale rood-grijze objecten geven gekleurde speellijnen de vloer het aanzien van een constructivistische gymzaal, waar plichtmatig met deuren en ramen wordt gespeeld. Eigenlijk zijn we hier niet zo ver verwijderd van de 'semi-scenische' opera, een formule die in het Concertgebouw al jaren met succes wordt toegepast - in betere akoestische omstandigheden.

Maar gelukkig wordt er mooi gezongen. Naast het succesvolle sopranenkoppel uit de vorige reprise, Luba Orgonasova als een solide, maar wat kleurloze Donna Anna en Charlotte Margiono als een gevoelige Donna Elvira, zijn er goede zangers bij gekozen.

De Zweedse bariton Peter Mattei is een sportief ogende Don Giovanni met een warme stem die vooral tot zijn recht komt in smeltende pianissimi. Zijn knecht Leporello (de Russische bas Denis Sedov) klinkt jong en licht. Ruth Ziesak als een heldere, pure Zerlina en Robert Gierlach als een kordate Masetto zijn overtuigend, terwijl de Amerikaanse tenor Kurt Streit (Don Ottavio) zorgt voor een van de vocale hoogtepunten in de schijnbaar improviserend gezongen aria Dalla sua pace.

Meer over