Niets geleerd van Rabin, klinkt aan ziekbed Sharon

Mits er ‘niets betekenisvols’ verandert wordt de Israëlische premier Sharon vandaag uit zijn coma gehaald. Dan wordt duidelijk wat de schade is....

De klinieken van het Hadassah liggen bezaaid over een heuvel net buiten Jeruzalem. Hoog opgetrokken uit beton, staal en rode baksteen steekt het ziekenhuiscomplex schril af tegen de beboste hellingen. De kille winterwind jaagt er zondag regenwolken door de dalen, langs het dorp Ein Kerem (de geboorteplaats van Johannes de Doper, aldus de overlevering) en Yad Vashem, het holocaust-herdenkingsinstituut.

Hier ligt de Israëlische premier Ariel Sharon in een door anesthesisten beheerd coma, sinds hij woensdagavond is getroffen door een zware hersenbloeding. De artsen beginnen vanochtend met het langzaam wekken van Sharon, zegt Shlomo Mor-Yosef, de directeur van Hadassah zondag voor de samengedromde cameraploegen. ‘Mits er niets betekenisvols in zijn toestand verandert.’ Als er officieel nieuws is over hersenscans, de bloeddruk of de reflexen van de pupillen van Sharon, dan komt Mor-Yosef het buiten vertellen. Nadat Sharon vrijdag voor de derde keer was geopereerd, is de sleutelzin van de directeur: de toestand is ‘kritiek, maar stabiel’.

Pas als Sharon ontwaakt is, kunnen de proefnemingen beginnen om de schade te bepalen die de hersenbloeding heeft aangericht – áls hij ontwaakt. Het duurt naar verwachting tussen de zes en acht uur voor Sharon helemaal uit zijn coma is gehaald. De overlevingskansen zijn ‘erg hoog’, zegt zaterdag José Cohen, een van de chirurgen die Sharon behandelen. ‘Hij kan niet doorgaan als premier, maar misschien kan hij dingen begrijpen en praten.’ Maar in een officieel communiqué tempert het ziekenhuis zondag die hoop alweer. ‘Het is allemaal prematuur.’

Langs de straten en op de binnenplaatsen van het Hadassah staan de satellietwagens van de televisiezenders op een rij. Van Fox News tot Al Arabiya, iedereen is er. Het spreekt vanzelf dat alle Israëlische zenders 24 uur per dag paraat zijn – de technici en cameralieden slapen in koepeltentjes naast de apparatuur. Alles rond de synagoge van het Hadassah, beroemd om de glas-in-lood-ramen van kunstenaar Marc Chagall, die in vlammend blauw, geel, groen en rood de twaalf stammen van Israël uitbeeldde.

‘Als ik vanochtend aan hem had kunnen vragen: ‘Arik, wat wil je ons zeggen? Wat wil je dat we doen?’ Dan zou hij antwoorden: ‘Ik waardeer het dat jullie allemaal bezorgd zijn om mijn gezondheid. Hartelijk dank, maar ga nu aan het werk.’ Rechtstreeks op televisie uitgezonden opent Ehud Olmert, waarnemend premier, rond het middaguur zo de wekelijkse kabinetsvergadering. Naast hem is de stoel van Sharon nadrukkelijk leeg gelaten. ‘We hopen dat de premier herstelt en terugkeert om de staat Israël te leiden.’

Neurochirurgen van Haifa tot Beersheva geven in kranten, op de televisie en de radio veelal anoniem hun inschattingen van de kans die Sharon heeft: klein. ‘Tien jaar geleden’, zegt een van hen, ‘hebben we nagelaten Rabin een kogelvrij vest aan te doen. We hebben er niets van geleerd. Waarom had Sharon niet permanent een dokter aan zijn zijde?’ Kritiek is er op de behandeling die Sharon heeft gekregen sinds hij op 18 december een lichte beroerte kreeg. Waarom is hij zo snel weer aan de slag gegaan? Wie hebben hem eigenlijk geadviseerd: de artsen of de spindoctors?

Bij de bushaltes op het ziekenhuiscomplex staan na zonsondergang patiënten, bezoekers en personeel opeengepakt. Orthodoxe mannen dragen plastic regenhoesjes over hun hoeden. Nergens een spoor van een avondwake, of ander medeleven – na de sabbat is het leven van alledag weer opgepakt. Bouwvakkers werken stug door aan een torenhoog Centrum voor Moeder en Kind, dat naast de ingang van de afdeling Noodgevallen verrijst. Bouwkranen draaien, drilboren hameren.

De televisies in de koffiebars van de stad gaan ’s avonds op voetbal: Beitar Jeruzalem speelt uit tegen Bnei Sakhnin. Het is een risicowedstrijd, waar 350 agenten extra voor zijn ingezet.

Meer over