Niet mijn God

De Universiteit van Groningen gaat het met geschiedenis anders doen. Een vernieuwing van de studie sinds vijftien jaar. Niets is hetzelfde meer....

Op een informatiebijeenkomst bleek de filosofie achter het nieuwe programma nogal schokkend. Studenten geschiedenis moeten hun studie beter op de arbeidsmarkt aanpassen. Ze mogen geen gevarieerde studierichtingen kiezen, maar gaan zich vanaf het tweede jaar specialiseren zonder interessante dwalingen door andere faculteiten.

Het is het beste als je niets meer zelf doet of verzint. Maar ik ben nooit met het idee dat ik een geschiedenisbaan zou krijgen naar de universiteit gekomen. Ik werd door velen gek verklaard met deze keuze en was erg trots op het VVD-vreemde idealisme waarmee ik een kansarme studie koos. Maar ik moet dus geld gaan verdienen met geschiedenis, terwijl mijn toekomstige baan mij om het even is.

Op de informatiebijeenkomst liepen de gemoederen hoog op. Een boze jongeman stelde de studiebegeleiders voor om op een grasveld in Beverwijk af te spreken. Iedereen voelt dat de universiteit ons nog meer tegenwerkt dan alle Ritzens en ouders bij elkaar. We houden zo helemaal geen tijd meer over om ons te ontwikkelen.

Sinds ik studeer heb ik het leven een beetje te goed leren kennen. Vorig jaar om deze tijd stond ik op een flat van de Informatie Beheer Groep drie dagen tegen een bezuiniging te protesteren. Een beetje stout, dat wel. Maar in plaats dat er aandacht besteed kon worden aan de discussie die we wilden uitlokken werden we door bussen vol agenten van het dak af geknuppeld, voor twaalf uur in de cel gegooid en aangeklaagd voor huisvredebreuk.

Geen actievoerder die zijn aandacht nog had bij die studentonvriendelijke maatregel van de overheid. Het studentenleven is geweldig, maar vooral geweldig tijdrovend. Ik heb in anderhalf jaar studie jarenlange vriendschappen verloren, nieuwe vrienden gemaakt, De Liefde Van Mijn Leven verloren, geprotesteerd tegen de regering en tegen een huisbaas die niets van kamers verhuren weet, de relatie met mijn ouders uitgespit, allerlei baantjes gehad en openheid over mijn vaginisme proberen te kweken.

Bovendien denkt mijn gereformeerde vriend dat dit de Tijd van Zonde is die aan het Laatste Oordeel voorafgaat en zijn dorpsgekken inmiddels veranderd in mensen die aan de anti-depressiva zijn. Het zijn verwarrende jaren. Om je studie op schema te volgen moet je een schaapje zijn dat de religie die Universiteit heet zonder kritiek volgt. Hadden ze de Bijbel maar in het Hebreeuws gelaten, dan was ik in ieder geval zalig onwetend.

Jakobien Groeneveld, Groningen

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 139. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom.

Alleen bijdragen met naam en woonplaats worden geplaatst. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over