Niet eerder zo melancholiek

Sommige jonge choreografen schudden de boel goed op, anderen zijn minder succesvol.

ANNETTE EMBRECHTS

dans

Twools 16, door Scapino Ballet Rotterdam

4/6, Rotterdamse Schouwburg. Daar t/m 7/6. scapinoballet.nl

Al zestien jaar sluit Scapino Ballet Rotterdam zijn seizoen af met de uitsmijter TWOOLS: een reeks korte choreografieën van (on)bekend talent, rond gemaakt door artistiek leider Ed Wubbe. Elk afzonderlijk stuk duurt maximaal een kwartier. Een kans voor het gezelschap de boel op te schudden en voor jonge (gast)choreografen om op een groot podium met ervaren ensembledansers te werken. Nooit eerder begon TWOOLS echter zo intens melancholiek als deze zestiende editie.

Indrukwekkend ingetogen speelt pianist Michiel Borstlap live op een concertvleugel composities van zijn recente album Reflective. De achterwand toont de lichtval in een bos. Maar meer dan dit landschap, weerspiegelt Borstlap in zijn breekbare, bijna ijle composities het weldadig effect van een meditatieve boswandeling.

Dan schrijden de dansers in Wubbes choreografie Into the woods blootsvoets binnen als moderne willi's (bosnimfen uit een romantisch ballet). Vrouwen én mannen dragen strak opgedofte tutu's. Bij de ene danser oogt dat gekker dan bij de andere. Ze nestelen zich met vertraagde pas om de vleugel, knakken polsen en armen, roffelen op hun tutu's en dwalen door Borstlaps serene wereld. Een fraaie combinatie.

Minder geslaagd is het bosspel Smashroom, too, dat huischoreografe Fang-Yu Shen presenteert, met namaakgebladerte op gewrichten en mosgroene poncho's. Ze katapulteert zes dansers terug naar de voorbije tijd van educatieve jeugddans door het vroegere Scapino: als lieflijke diertjes dartelen ze achter alles aan. Misschien dat Wubbe er verstandig aan doet deze huischoreografe in te ruilen voor Itamar Serussi Sahar, want deze interessante, eigenzinnige choreograaf (voorheen gesteund door het opgeheven Station Zuid) maakt een weergaloos debuut op het Scapinopodium. Vier heren in witte body's-met-twist paraderen op hoge poten met originele, messcherpe passen over het podium. Elk geflext lichaamsdeel, elke uitdraai, elke hoek is even curieus, verrassend en dynamisch als logisch en exact. Hij mag dit kwartet Test noemen, Serussi Sahar slaagt glansrijk; spannend dat hij komend seizoen voor Scapino's Icons een langer stuk gaat maken.

Van de andere choreografen valt Marcos Morau (i Dukowshka) op met een ludiek bewegings- en stemmenspel, gebaseerd op de cultus rond schermen, en gaat Ederson Rodrigues Xavier degelijk te werk op een gewaagd percussiestuk van Arnold Marinissen, hartstochtelijk op cello vertolkt door zijn vrouw Katharina Gross. Zij zoekt grooves in alle uithoeken van haar instrument: zingend, roffelend, trommelend, plukkend en schurend. Bij de choreografie van Roy Julen (televisiechoreograaf van So You Think You Can Dance) begeleidt zij ook de eerste spannende minuten, waarna het octet Choices net te weinig opvallende keuzes bevat om boven mainstream uit te stijgen.

undefined

Meer over