Niemand die Hubert meer belt

Hij popelt om de wereld te laten weten dat niet alle problemen in de corporatiewereld aan Hubert Möllenkamp te wijten zijn. Sommige dingen waren niet handig, maar niet verboden.

TJERK GUALTHÉRIE VAN WEEZEL en MERIJN RENGERS

Dit is de dag waarop Hubert Möllenkamp vijf jaar heeft gewacht. Vanuit zijn villa 'De Boogschutters' in het Spaanse Altea is hij eerder deze week naar Nederland gevlogen om - uitgerust en geprepareerd door zijn advocaat - zijn verhaal te doen voor de parlementaire enquêtecommissie woningcorporaties.

Vandaag om 9.30 uur zal hij zijn hand opsteken en zweren dat hij de waarheid vertelt over zijn tropenjaren bij de sociale verhuurder Rochdale, waar de geboren en getogen Amsterdammer tussen 1990 en zijn ontslag op staande voet begin 2009 de onbetwiste leider was.

Sinds zijn ontslag wacht Möllenkamp vol ongeduld op een moment om zijn versie van de waarheid uit te doeken te doen. Om uit te leggen dat het in zijn ogen bezopen is om alle problemen in de corporatiewereld aan Hubert Möllenkamp toe te schrijven. En om te vertellen wat het met je doet, als je vijf jaar zit te wachten op een proces dat door een serie wisselingen van advocaten en magistraten maar niet begint.

Möllenkamp wordt, samen met zijn vrouw Alberdien, door het Openbaar Ministerie vervolgd voor het aannemen van steekpenningen en het benadelen van zijn werkgever. 'Leningen', noemt hij de tonnen die hij kreeg toegestopt van vastgoedondernemers die goede zaken deden met Rochdale. Afspraken over afbetaling werden er niet gemaakt. Hij zou ze terugbetalen als hij na zijn pensionering vastgoedadviseur was, zegt Möllenkamp. Hij snapt niet dat de ondernemers tegenover justitie hebben verklaard dat zij zich onder druk gezet voelden. Dat zij betaalden om hun voorkeurspositie bij Rochdale zeker te stellen.

Hij vertimmerde er de villa in Spanje van en liet een overdekt zwembad bouwen aan zijn huis in Lelystad. Zijn achtertuin grensde aan de greens van Golfclub Flevoland,

Dat hij aan zakenpartners geld vroeg - en ook nog kreeg - dat was wellicht niet handig. Maar verboden was het niet, vertelde hij in 2012 aan de Volkskrant. Als hij het kon terugdraaien, dan zou hij het anders doen. Dan had hij de meer dan 2,1 miljoen euro aan 'financiële gunsten, waaronder het gebruik van luxe voertuigen' waarover zijn voormalige werkgever rept, niet aangenomen.

Ook Alberdien Möllenkamp, zijn tweede echtgenote, kijkt met gemengde gevoelens terug op het afgelopen decennium. Huub, neem nou eens een andere wagen dan weer een Audi, zei ze indertijd tegen hem. Er zitten toch veel leukere lease-auto's in jouw prijsklasse. Het werd een Maserati Quattroporte. Net zoals de andere bestuurderswagens bij de corporatie had deze een taxivergunning. Om over de trambaan te kunnen rijden, was destijds het verhaal bij Rochdale over de blauwe nummerborden van de bazen. Gewoon omdat een taxivergunning fiscaal gunstig was, zegt Möllenkamp.

In de vijf weken dat Möllenkamp zich daarin namens Rochdale verplaatste, viel de hele organisatie over hem heen. Hij ruilde hem snel weer in, al stond hij nog enkele maanden ongebruikt in Lelystad voor de deur. Het kwaad was in elk geval geschied. Zijn Maserati werd hét symbool van de teloorgang van de volkshuisvesting.

Hubert is de derde man met wie Alberdien in de echt verbonden is en ze beseft drommels goed dat zij het was die hem liet ruiken aan de wereld van de 'oh la la'. Toen in 2001 de vonk tussen haar en Hubert in Spanje oversloeg, was hij net weduwnaar. Zijn eerste vrouw, Hubertina, had hij na een slepend ziekbed begraven, en hij was zijn verdriet te lijf gegaan door nog harder te werken dan hij toch al deed.

Hij kwam nooit in de kroeg en was na twee biertjes al dronken, weet Alberdien - de dochter van een naar de zon geëmigreerde aannemer - nog. Hij moest beter op zichzelf passen, en meer aan zichzelf denken. Man, ga toch leven!

Hij was het waard, hield ze hem voor. Zijn zakenpartners, de directeuren van vastgoed- en sloopbedrijven, waren in de jaren negentig binnengelopen op de handel in huizen, bouwgrond en kantoren. Terwijl hij het als veredelde loonslaaf moest doen met een modaal corporatiesalaris.

Vriend en vijand roemden Möllenkamp om de manier waarop hij de renovatie van de Bijlmer had opgepakt. Als teken van daadkracht sprak hij steevast over 'hutten', en niet over wooneenheden of corporatiewoningen. Snel, hard en Amsterdams was hij geweest, wars van de stroperigheid die de corporatiesector tot begin jaren negentig had beheerst.

Hij schermt ook nu nog met de bekende politici, vaak van PvdA-huize, die zijn adviseur waren. Het kantoor van Eberhard van der Laan trad - lang voordat die burgemeester van Amsterdam werd - op als advocaat van Rochdale. En voor de fiscale adviezen en lijntjes met de financiële wereld had hij Willem Vermeend, PvdA-kopstuk en voormalig staatssecretaris van Financiën. Bijvoorbeeld over die blauwe nummerborden. Vermeend ontkent dit desgevraagd ten stelligste. Hij was weliswaar door Rochedale ingehuurd via bureau Boer & Croon, 'maar ik was geen fiscaal adviseur en het zou ook nog eens een heel dom advies zijn'.

Vermeend belde met de top van Nederland, gewoon waar Möllenkamp naast zat, zei deze laatste twee jaar geleden tegen de Volkskrant. Ze dineerden samen, in de herinnering van Möllenkamp bleef hij vaker dan hem lief was achter met het bonnetje. Ook waren Alberdien en hij genodigden op het carnavalsfeest in Vermeends Maastrichtse huis (Vermeend: 'Dat was niet mijn feest, maar van het lokale bedrijfsleven'). De oud-staatssecretaris ging verkleed als Robin Hood (Vermeend: 'Ik was als clown').

Het steekt Möllenkamp nog steeds dat Van der Laan, Vermeend en al die andere kopstukken die hij als Rochdale-directeur zomaar kon bellen, hem zo hard hebben laten vallen. Er belt niemand meer. Hij heeft alleen Alberdien nog - een geweldige vrouw. Zonder haar zou hij niet meer overeind staan.

undefined

Autobonanza

De veelbesproken Maserati is niet de enige luxe wagen in de zaak-Möllenkamp. In een vertrouwelijk document uit 2011 noemt Rochdale vijf auto's, die Möllenkamp in het geheim door zakenpartners van de corporatie zou hebben laten betalen:

Een Volkswagen Beetle (à 25 duizend euro) voor zijn zoon.

Een gehuurde Mercedes SLK 500 voor zijn dochter (leasebedrag voor een half jaar: 14.280 euro)

Een Porsche 911 Cabrio, voor in Spanje, en een Porsche 911 Coupé, voor in Nederland (bijdrage zakenpartner voor deze twee wagens: 75.000 euro)

Een Mercedes SL 500, aanschafprijs 100.000 euro, waarvan ook de boetes, wegenbelasting en onderhoud werden betaald door zakenpartners van Rochdale.

Meer over