Neutral hero * * * *

VINCENT KOUTERS

Neutral Hero van New York City Players, regie Richard Maxwell. De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg, 1 oktober.

Het is vals en een beetje misleidend van regisseur Richard Maxwell (1967, Fargo, USA) om Neutral Hero een musical te noemen. Deze voorstelling heeft helemaal niks gemeen met de vrolijke producten die dat genre doorgaans voortbrengt. Neutral Hero is waarschijnlijk de deprimerendste musical ooit gemaakt.

En daarmee werd dit weekend De Internationale Keuze van de Rotterdamse Schouwburg uitgeluid; de laatste editie onder leiding van Annemie Vanackere. De acteurs van New York City Players betreden een voor een het podium, waar verder enkel 12 stoelen en een paar instrumenten staan. De komende anderhalf uur zal geen van hen ook maar één keer lachen.

In uitvoerige bewoordingen beschrijven ze het troosteloze plaatsje, waar het verhaal zich afspeelt. Elke wolk en elk kruispunt wordt genoemd. Daarna passeren alle supermarkten, cafetaria's en advocatenkantoren de revue. Na twintig minuten belanden ze in de keuken van de held, de neutrale held uit het naamloze stadje, die op zoek is naar zijn vader.

Het verhaal doet er niet zo toe. De held verlaat het huis van zijn moeder, zwerft wat rond tussen de cafetaria's en de advocatenkantoren. Hij neukt een meisje, wordt in elkaar geslagen en voor dood achtergelaten. En uiteindelijk heeft hij een niets verhelderend gesprek met zijn vader.

Het gaat vooral om de perfecte, melancholische sfeer die Maxwell met zijn musical opwekt. De acteurs blinken uit in een monotone, emotieloze tekstbehandeling. Het is het summum van anti-acteren. Uitdrukkingsloos, zonder dynamiek in de stem en met de blik op oneindig de zaal inkijkend, reciteren ze hun zinnen, als onfeilbare robots die geprogrammeerd zijn om van alles te kunnen zeggen, maar er zelf geen woord van begrijpen.

Tussendoor zingt de hele groep zalvende countryliedjes over God, het weer en hun lijdzame bestaan in het naamloze stadje. De begeleiding bestaat uit een harmonica, een viool, een gitaar en soms een orgel.

Voor wie zich niet mee laat voeren door het trage tempo en de surrealistische sfeer, duurt de voorstelling al snel een half uur te lang. Maar wie dat wel kan, krijgt de vreemde gewaarwording dat de acteurs hier op het podium hun diepste geheimen staan bloot te geven. Het is een wonderlijk effect dat Maxwell teweegbrengt. Met zijn van alle franje ontdane theater onthult hij een zelden geziene laag van realisme. Zo geeft hij, verontrustend genoeg, een direct inkijkje in de ondraaglijke doelloosheid van het leven.

undefined

Meer over