Net even iets te hard gegild op de sm-club

Omdat zíj wilde, is híj uit zijn ambt gezet. Rechter A. uit Mechelen mag van het Antwerpse Hof van Beroep niet langer rechter zijn....

Tijdens de rechtzitting las voorzitter Bijl van het Hof van Beroep voor wat zij zoal nog meer had gezien: 'Met spijkers tepels doorboren, brandmerken van billen, vastbinden aan een schandpaal tot de borsten en het lichaam paars kleurden.'

Het echtpaar A. vond dat alles doodnormaal, en bovendien de zaak niet van de overheid. 'Wat wij in onze slaapkamer doen, gaat verder niemand aan', aldus rechter A. voor de televisie.

Het probleem was echter dat zij hun activiteiten niet beperkten tot hun slaapkamer. Leden van SM-clubs in Merelbeke en Boom, waar het echtpaar vaste klant was, werden de uitspattingen van het rechterspaar te veel. Zij konden kennelijk het gekrijs niet langer verdragen en weken uit naar andere clubs.

Voorzitter Bijl vond bovendien dat uit de video overduidelijk bleek dat rechter A. weinig kaas had gegeten van de codes van het SM-spel. Zelfs toen zijn vrouw om genade smeekte, ging hij door, soms geassisteerd door een Antwerpse politieman en een chirurg uit Herne.

Uiteindelijk veroordeelde Bijl hem tot een voorwaardelijke celstraf van een jaar, een boete van 100 duizend frank (ruim vijfduizend gulden) en een ontzetting uit zijn burgerrechten voor vijf jaar. De voorwaardelijke celstraf en de boete konden A. weinig schelen, zo zei hij. Maar de ontzetting wel: want die betekent dat hij geen rechter meer mag zijn.

Opmerkelijk zijn de argumenten van voorzitter Bijl: niet de martelingen leidden tot de ontzetting, maar het feit dat hij enkele malen zijn vrouw met de auto had opgehaald uit de seksclubs waar zij - op haar eigen verzoek, zo beklemtoonde mevrouw A. - als slavin werkte. Daarmee maakte de rechter zich schuldig aan vrouwenhandel.

Dat alle details van zijn en haar voorkeuren voor het Belgische tv-publiek in het journaal breed werden uitgemeten, kon de aangedane rechtersvrouw niet deren. Het huilen stond haar desondanks nader dan het lachen: niet vanwege het gezichtsverlies, maar omdat zij zich afvroeg hoe 'onze twee kinderen nu ooit hun studie moeten afmaken, nu hun vader geen werk meer heeft'.

Geert-Jan Bogaerts

Meer over