Nederland onverslaanbaar collectief

Met het voltooien van een unieke trilogie heeft de Nederlandse hockeyploeg in Pakistan geschiedenis geschreven. Aan de hand van succescoach Roelant Oltmans veroverden de hockeyers na de olympische- en wereldtitel gisteren op overtuigende wijze ook de Champions Trophy....

TYNKE LANDSMEER

Van onze verslaggeefster

Tynke Landsmeer

LAHORE

Koel en berekenend domineerde Nederland zeventig minuten lang de finale tegen Pakistan, met een precisie die de ploeg eigenlijk al het hele toernooi had geëtaleerd. Na de uitglijder van woensdag in de groepswedstrijd, hoopten de Pakistani op een nieuw wonder, maar zij bleken geen moment opgewassen tegen de tactische strategieën van Oltmans.

Het is één van de vele kwaliteiten van de meest succesvolle hockeycoach die Nederland ooit heeft gekend. Niet één voorganger behaalde zoveel successen achtereen in zo'n korte tijd als hij. Trots overheerste gisteren daarom bij de man die daarvoor echter niet alleen de credits wil opstrijken.

De Nederlandse hockeybond mag zich gelukkig prijzen dat zij Oltmans tot en met de Spelen van 2000 heeft vastgelegd, want aan alle kanten wordt inmiddels aan de oefenmeester getrokken. En niet zonder reden. Hoewel de ploeg de afgelopen jaren telkens van samenstelling wisselde, en het team ook in Lahore vier belangrijke spelers (Teun de Nooijer, Stephan Veen, Tycho van Meer en Wouter van Pelt) miste, wist Oltmans telkens de juiste tactiek te vinden.

Soms sprankelend, zoals tegen vice-wereldkampioen Spanje in de eerste helft, soms sober controlerend, zoals gisteren tegen Pakistan. Het mag dan niet de meest aantrekkelijke speelwijze zijn die de 45 duizend toeschouwers gisteren kregen voorgeschoteld, het was zeker de meest effectieve.

Om dat niveau te bereiken, zit Oltmans samen met assistent Maurits Hendriks en videospecialist Roberto Talentino uren achtereen voor de televisie. Alle cornervarianten, aanvals- en verdedigingsstrategieën van de verschillende ploegen worden geanalyseerd. Er zijn dagen dat Oltmans drie wedstrijden live in het stadion bekijkt en vervolgens nog eens drie op de video. Het enige uitje dat hij zich deze week tijdens de rustdag veroorloofde, was een ochtendje golfen met de ploeg.

Die professionele aanpak, in combinatie met het waarborgen van een continue brede selectie, maakt Nederland tot een onverslaanbaar collectief. Het slippertje tegen Pakistan was volgens de bondscoach te wijten aan gemakzucht en onderschatting van de tegenstander. 'Pakistan is zo goed als wij ze laten spelen.'

Oltmans kreeg gisteren het gelijk aan zijn zijde, toen zijn spelers zich wél strikt aan de opdracht hielden. De achterste gelederen, gevormd door Lomans, Jazet en Windt, sloten zich nu wel goed, terwijl de aanvallend ingestelde middenvelders wat meer aandacht aan hun defensieve taken schonken.

De ploeg van manager Zakkaudin, die Pakistan in 1984 de olympische titel en in 1982 de wereldtitel bezorgde, had zodoende geen ruimte om zijn razendsnelle aanvallers in positie te brengen. Bovendien ontbrak het de jonge spelers aan ervaring en teamgeest om te kunnen reageren op de veranderde aanpak van Nederland.

Na een slechte toernooistart mocht het toch al een mirakel heten dat de ploeg het tot de finale had gebracht. En hoewel iedereen in Pakistan op nog een wondertje hoopte, wisten zij diep in hun hart dat er meer dan alleen een extreem goede dag voor nodig zou zijn om Nederland een tweede keer te verschalken.

'De winnaar zal de ploeg zijn die Allah aan zijn zijde heeft, want Allah beschikt over alles', schreven de Pakistaanse kranten, maar al snel werd bewezen dat op geloof geen tactiek kan worden gebouwd. De spirit in de Pakistaanse ploeg, na de openingstreffer van aanvoerder Bashir, doofde gaandeweg de eerste helft toen Nederland via Bram Lomans en Piet Hein Geeris op voorsprong kwam.

Geeris schoot drie minuten voor rust hoog in het doel van keeper Qasim, op aangeven van Remco van Wijk die met een prachtige solo de Pakistaanse defensie tartte. Lomans had de stand tien minuten daarvoor gelijk getrokken met zijn alom gevreesde sleeppush. Hij bracht zijn totaal daarmee op zeven en eindigde als tweede op de topscorerslijst, vlak achter de Koreaan Song.

Hoewel de Pakistanen tot vlak voor het einde uitzicht bleven houden op de gelijkmaker, kwam de ploeg in feite niet één keer gevaarlijk voor het Nederlandse doel. Op twee strafcorners na in de eerste helft, hoefde doelman Ronald Jansen nauwelijks in actie te komen.

De hoop bij de Pakistaanse toeschouwers verdween definitief toen Marten Eikelboom vlak voor tijd een strafcornervariant verzilverde. Met nog drie minuten te spelen, zetten de spelers het kampioensfeestje alvast in, terwijl de snel leegstromende tribunes daarbij een ietwat treurig decor vormden.

Meer over