Nederland doet goed mee

Gijsbert Kamer

Tussen de zeventienhonderd optredend artiesten hier in Austin, stonden er een stuk of tien uit Nederland. De concurrentie is dus moordend, want zie het publiek maar eens binnen te krijgen wanneer je Moke heet of de Hospital Bombers en niemand buiten een handjevol hier verblijvende Nederlanders van je gehoord hebt. Maar anders dan vrijdag, toen onder meer C-Mon & Kypski en Postman in een zaal speelden die niet echt op de looproute lag, stonden zaterdag de bands wel op een goede plek.

De belangrijkste straat hier is 6th Street en aan de rand daarvan speelden gisteren Hospital Bombers, Do The Undo en Alamo Race Track. Het Excelsior-label had voor deze avond de handen ineen geslagen met het Amerikaanse Minty Fresh label dat hier onlangs de plaat van Alamo Race Track uitbracht. En er was de hele avond een behoorlijke aanloop van gelukkig ook niet-Nederlanders. Ik was vooral onder de indruk van Do The Undo. Wat is die Anne Soldaat toch een meesterlijk gitarist en wat heerlijk om Raga, The Messenger dat hij voor Daryll-Ann schreef weer eens live uitgevoerd te horen. Wat mij betreft een van de hoogtepunten dit festival.

Veel publiek was er bij Joep Pelt in de club Copa aan Congress Avenue, die voor de tweede keer deze week optrad met Lobi Traore. Wonderlijke combinatie die traditionele blues van Pelt met de Malinese variant van Traore, maar het werkte. Afrikaanse muziek is ook hier populair onder de wat oudere popliefhebbers, en Pelt leverde er zijn visitekaartje.

Wat de Nederlandse optredens verder opgeleverd hebben valt nog niet vast te stellen. Voor C-Mon & Kypski was SXSW het derde optreden van een twee maanden durende tournee hier, het gevolg van eerdere door het NPI gesteunde activiteiten hier in de VS.

Je kunt niet verwachten dat er meteen iemand met een platen-dan wel boekings-contract loopt te zwaaien. Maar je doet hier wel heel veel ervaring op, en kan contacten leggen met andere muzikanten, labels en agenten.

Dat ik gisteren meer Nederlandse bands heb gezien dan andere avonden komt vooral omdat het programma zaterdag wat zwakker was dan andere avonden, of in elk geval geen bands kende waar ik al een uur van te voren voor naar de zaal moest om zeker te zijn van een plekje.

Had graag naar het solo-concert van My Morning Jackets Jim James gewild. Die zong in een kerk, maar daar stond een rij van 100 meter. Ook heb ik Justin Townes Earle, de zoon van Steve, gemist. Zag hem een paar maanden terug in een zo goed als lege bovenzaal van Paradiso, en was aangenaam getroffen door zijn zeer traditioneel klinkend country.

Howlin' Rain en Wooden Shjips waren twee van die nieuwe psychedelische rockbands die op dit moment aan de Amerikaanse westkust als paddestoelen uit de grond schieten. Beiden hadden te kampen met een abominabele geluidsmix, maar hun muziek smaakte beslist naar meer.

Maar nu even niet. Ik heb de afgelopen dagen wel weer genoeg herrie gehoord en verlang nu naar een beetje rust. Ik ga mijn fiets terugbrengen en een fijn boek kopen om vanavond in alle rust te gaan lezen.

Meer over