Nederlaag

BERT WAGENDORP

Het was 'erop of eronder', schreef De Telegraaf, en we moesten 'vol aan de bak', maar gelukkig lustte een 'getergde' Arjen Robben 'de Duitsers rauw'. Coach Van Marwijk had bedacht dat we irritatie moesten omzetten in motivatie, waarna de zege niet kon uitblijven.

Er was kortom nog niets verloren. Maar dat was dus vóór het begin van de wedstrijd tegen Duitsland.

Jan van Halst, de analyticus, had er heel veel vertrouwen in. Wij hadden namelijk Wesley Sneijder. Wesley Sneijder was nóg beter dan tijdens het WK, had Van Halst na één duel al geconstateerd. Hij was zelfs heel wat beter dan Özil, de ster van de Duitsers. 'Hij is tweebenig, hij is geweldig', vatte Van Halst Sneijders kwaliteiten samen.

Daarna zagen we Sneijder op het veld om water roepen.

'Breng 'm water!', riep Van Halst geschrokken. Een uitgedroogde Sneijder zou fataal zijn.

Een vreemd soort optimisme had zich voor het duel tegen Duitsland van de natie meester gemaakt. We hadden weliswaar van de Denen verloren, maar in die wedstrijd had Sneijder 67 goede passes gegeven, een wereldrecord. Tien maal had hij een medespeler in scoringspositie gebracht, iets wat sinds 1980 niet meer was vertoond op een EK.

Het moest kortom wel heel gek lopen als we de Duitsers geen lesje in modern voetbal zouden geven. Verslaggever Frank Snoeks had alvast uitgerekend dat we na een overwinning met twee doelpunten verschil gewoon bovenaan zouden staan.

Wij hebben soms last van een merkwaardig soort zelfoverschatting, met name als het op voetbal aankomt. Bert van Marwijk had het nog uitgelegd aan de buitenlandse pers: wij hadden soms, eigenlijk al sinds 1974, last van complacency - zelfvoldaanheid.

We begonnen met 1.18 minuut balbezit, wat natuurlijk onmiddellijk deed denken aan de WK-finale van 1974. Helaas kreeg Van Persie geen penalty.

In de tiende minuut deed een passje op Van Persie verdomd veel denken aan het passje van Jan Wouters op Van Basten van 21 juni 1988 - alleen gleed Van Persie hem er niet even lekker in als Marco destijds.

Toen werd het 1-0 voor de Duitsers, wat andermaal deed denken aan diezelfde wedstrijd: het zag ernaar uit dat we gingen winnen. Dus pas toen Gomez er in de 23ste minuut 2-0 van maakte, deed de wedstrijd nergens meer aan denken en leek alles verloren.

In de pauze kregen we de onder de gegeven omstandigheden potsierlijke Oranjereclames: 'Oranje zijn we allemaal' en het C1000- lied We vegen ze allemaal van de kaart en de gratis geluksvogeltjes.

In de studio waren de analisten Van Halst en Mulder verbijsterd. Waar was Sneijder? Toch te weinig gedronken.

Pas toen de Duitsers op weg leken naar 3-0, 4-0 en 5-0, veranderde er iets in het Nederlands elftal. De dreigende vernedering deed alle zelfvoldaanheid smelten - en bovendien had Van Marwijk eindelijk ook zijn eigen zelfvoldaanheid overwonnen en Huntelaar en Van der Vaart in het elftal gebracht.

'Waarmee de put wordt gedempt', zei Frank Snoeks, daarmee suggererend dat het kalf al was verdronken. Als laatste troost vertelde hij nog dat de overgrootvader van Schweinsteiger een Nederlander was. Even flakkerde de hoop op, toen Van Persie er 2-1 van maakte. Met Snoeks hoopte ik ook even op het Wonder van Charkov. Maar dat bleef helaas uit.

Als we dik winnen van de Portugezen zijn we gelukkig alsnog door; kan bijna niet missen, op naar de finale.

undefined

Meer over