NDT III: dollen als jonge honden en praten van achter een kastje

Nederlands Dans Theater III met werk van Johan Inger, Patrick Delcroix en Ohad Naharin. Lucent Danstheater, Den Haag. tournee...

ISABELLA LANZ

Jong en oud mengen zich bij NDT III met serieus, komisch en raadselachtig werk. In het nieuwe programma van de veteranen van Nederlands Dans Theater tekenen de NDT1-dansers Johan Inger en Patrick Delcroix, en de Israelische choreograaf Ohad Naharin voor nieuw werk.

Inger schetst in Couple of moments een fijnzinnig portret van een ouder paar. Man (Gary Chryst) en vrouw (Jeanne Solan) kennen elkaar tot op het bot en weten elkaar toch nog te verrassen. Hun verhouding is liefdevol, en de hartstocht is nog niet over. Vooral de man heeft last van kriebels in z'n kruis, wat hilarisch tot uitdrukking is gebracht in een groteske dans waarbij de twee als jonge honden op een bed dollen. Toch ligt ook eenzaamheid op de loer.

Het duet wordt muzikaal gevoed door Arvo Pärts religieus getinte Silouans Song en Psalom. Choreografisch boeit vooral de opening met twee na elkaar gedanste solo's, die in de herhaling tot een duet worden gevlochten. Wat frappeert, is hoe ingenieus Inger daar met tijd en ruimte weet te jongleren.

Delcroix was kennelijk verzocht om een licht slotstuk te maken voor de vier dansers in dit programma (naast Chryst en Solan ook Sabine Kupferberg en Gérard Lemaitre). Die taak is Delcroix als specialist in subtiele bewegingsgrappen wel toevertrouwd. Zijn Grain de folie is vooral onderhoudend. Het enige verrassende onderdeel is een scene waarin de danseressen grote Mexicaanse hoeden met lange voiles dragen, die zo bewegen dat er wonderlijke, sierlijke vormen ontstaan.

Pretentieuzer is de solo van Ohad Naharin voor Sabine Kupferberg. In Two short stories laat hij haar twee teksten uitspreken van de Italiaanse schrijver Italo Calvino. Zij doet dat achtereenvolgens vanachter een rood verlicht kastje, waar alleen haar hoofd net bovenuit steekt, en liggend op de grond. Tussendoor voert ze wat dansbewegingen uit.

Ook uit het werk dat Naharin bij zijn eigen dansgroep maakt, blijkt dat hij steeds meer richting theater schuift. Het resultaat is niet altijd even boeiend. Dit duet lijdt vooral aan quasi-diepzinnigheid. Wat verbindt Calvino nou met Elvis Presley (Love me tender), of met Saint-Saëns' Le cygne, van Fokines Stervende Zwaan? Zelfs een expressieve danseres als Kupferberg kan daar weinig meer mee beginnen dan dat zij de schaarse bewegingen goed uitvoert, gelukkig nog wel in een fraai zilveren jurkje.

In vergelijking met het NDT III-programma Tears of Laughter, dat geheel van de hand van Jiri Kylian was, is dit programma weinig opvallend. De vier stukken - Hans van Manens The old man and me opent het programma - bieden niet de meerwaarde die deze groep beoogt.

Isabella Lanz

Meer over