Natte vingers

NA VRIJDAG dacht ik dat de verloving mediagewijs was uitgemolken - maar ik had buiten het vernuft van Netwerk gerekend....

Daar moeten ze onder leiding van Fons de Poel nog het hele weekend hebben zitten brainstormen om zondagavond om half negen met iets te komen dat het unieke midden hield tussen Big Brother, de kapsalon en die dikkemensenshow. Allemaal in het informatieve natuurlijk, want Netwerk ('vanavond verzorgd door de KRO') staat tenslotte bekend als een actualiteitenrubriek.

Ze hadden een ruimte ingericht als een paleiszaaltje. In het zaaltje speelde een orkestje iets latijns amerikanerigs, waarop werd getangood door een danspaar dat onbekrompen uit 's lands beste dansschool was gerecruteerd.

Een feestelijk uitgedost figurantengezelschap moest doen alsof het zich met een hapje en een glaasje kostelijk vermaakte, als op een verjaarspartijtje. En men had - finishing touch van de gouden ingeving - een manspersoon ingehuurd dat was verkleed als een lakei die na drie maten muziek luider stemme de eerste spreker uit een lang rijtje aankondigde.

Erica Terpstra.

Kan ik het helpen dat ik meteen aan een verdwaalde aflevering van Big Diet moest denken?

De gewezen staatssecretaris beet snuitig het spits af met een toespraakje dat naar een guitige climax toegroeide: de aanbieding van de oranje sjaal ('ik heb hem op de hand gewassen') waarmee ze afgelopen september veertien dagen lang op de tribunes van Sydney had gezeten.

Applaus. Drie maten muziek. Vier tangopasjes. Lachende hapjeseters en glaasjesdrinkers. De lakei. Volgende spreker.

Willem Oltmans!

Waar hadden ze al die beroemde mensen zo gauw vandaan gehaald? Dat was eigenlijk het eerste waaraan ik dacht, want ik ben vaak naïef in die dingen.

Pas na de derde feestredenaar drong tot me door dat het, uiteraard, om Nederlanders ging die nooit zonder een opgeladen mobieltje op hun kussen naar bed zullen gaan, omdat ze dag en nacht op afroep beschikbaar willen zijn voor alle televisieprogramma's, desnoods Netwerk. Sommigen, bijvoorbeeld Oltmans, blijven volgens mij voor de zekerheid zelfs in de studio slapen.

Dus kregen we na hem het pasgetrouwde homostel, nog nat van Job Cohen als het ware, het carrièrebeluste Kamerlid Rehwinkel, de blinde cabaretier Vincent Bijlo die de republiek uitriep ('moet kunnen', zal de KRO na ruggespraak met kardinaal Simonis hebben besloten, 'het is per slot niet elke dag verloving'), Willeke Alberti, tot en met Freek de Jonge die buiten het afgehuurde feestzaaltje, dus ook zonder lakei, de dagsluiting verzorgde.

Geef al die mensen een natte vinger, en ze lijmen de hele hand.

Dus ik schrok pas weer op toen ik te midden van de aanstotelijke ijdeltuiten ineens Mies Bouhuys door de verklede hofnar hoorde aankondigen.

Et tu, Brute?

Daar stond ze inderdaad.

Zou ze gedacht hebben: 't kan me niet schelen waar, en al is 't voor de achtennegentigste keer - de druppel holt immers de steen uit - ik blijf namens mijn comité voor de Dwaze Moeders van de Plaza de Mayo spreken?

Maar zou ze, eenmaal binnen bij al die oranje feestneuzen, niet op z'n minst hebben overwogen dat er zelfs voor een verheven boodschap grenzen zijn, en dat die hier, met een orkestje en een danspaar en een stelletje happend en nippend behang, plus een lakei, plus Fons de Poel, zichtbaar bereikt waren?

Misschien was ze te beleefd om te zeggen wat ze natuurlijk had moeten zeggen: dames en heren vervaardigers van een pseudo-informatief nepprogramma - u kunt doodvallen.

Dus ze zei haar zegje, en de fijnzinnige Fons de Poel, de Barnum & Bailey van de publieke omroep, liet nog een close-up maken van haar handen die nerveus langs haar rok hingen.

En toch nog beledigd als de koninklijke familie laat merken dat ze niet zo'n hoge dunk heeft van de Nederlandse journalistiek.

Meer over