Column

Namedropping bij heerlijke Sinatra-avond onvermijdelijk

Zo veel geweldige artiesten vertolkten Sinatra dat namedropping onvermijdelijk wordt.

Annemarie Oster
De Amerikaanse zanger Frank Sinatra tijdens zijn optreden op 7 maart 1977 in het Amsterdamse Concertgebouw Beeld anp
De Amerikaanse zanger Frank Sinatra tijdens zijn optreden op 7 maart 1977 in het Amsterdamse ConcertgebouwBeeld anp

Ooit dineerde ik met iemand die plannen met me had, maar onafgebroken over zichzelf aan het woord was. Om hem toch enige inzage te geven in míjn belevingswereld, stuurde ik hem mijn bundeltje Brieven naar boven. Daarin brak ik een lans voor geliefde overledenen, zoals mijn schoolvriendje Guido van Oorschot, de filmster Marilyn Monroe en mijn grootmoeder. Tijdens ons tweede treffen meldde hij dat hij 'hmm, in dat boekie was begonnen, maar was afgehaakt vanwege te veel namedropping'.

Het was onze laatste ontmoeting. Inmiddels is ook hij overleden, maar naar postume post kan hij fluiten. En niet alleen omdat zijn naam me is ontschoten.

Nee, dan die van Frank Sinatra, die 12 december 100 zou zijn geweest. Zijn verjaardag werd onder meer gevierd met een muzikale hommage, die ik in de RAI in Amsterdam bezocht. Artiesten zongen, begeleid door het Metropole Orkest, ieder op hun eigen wijze, liedjes uit het Sinatra-repertoire.

Ook nu weer kan ik er niet onderuit namen te 'droppen', maar de anonymus indachtig zal ik het in initialen doen - heeft de lezer ook wat te doen.

Dankzij mijn vriend, de acteur, zanger en danser W.N., die het hele Great American Songbook uit zijn hoofd kent, zat ik op een prominente plaats in een afgeladen zaal. Voor ons troonde een hoog achterhoofd dat toen het zich omdraaide van toneel- en televisieschrijver H. v.d. H. bleek te zijn. Na een blik op mijn verschijning zei hij: 'Nou, wat heb jij je best gedaan.' Mijn antwoord - dat ik wel eens een eleganter verpakt compliment had gekregen - ging verloren in het geweld van het gelauwerde Metropole Orkest dat zichzelf overtrof in discipline, swing en muzikaliteit.

Een heerlijke avond. Niet in de laatste plaats dankzij W., wiens profiel, al naar gelang de kwaliteit van het gebodene, nu eens op goedkeurend dan weer op grimmig stond (zoals in zijn Penoza-rol). Toen jazzzangeres G. K. moeiteloos jongleerde met het lastig te zingen liedje I Guess I'll Hang My Tears Out to Dry hield hij zijn ogen niet droog.

Ik op mijn beurt raakte in vervoering van het formidabele optreden van acteur, komiek en zanger J. v. E. Deze rasartiest kan werkelijk alles. Tot mijn vreugde nam ook hij, afgezien van swingende nummers, een ballad voor zijn rekening: September of My Years.

Een openbaring was zanger-pianist R. H. met het overbekende barliedje One for My Baby. Hij zat zo verdekt opgesteld achter de piano dat het publiek even dacht The Voice zelf te horen. Hier was de orkestbegeleiding fijnzinniger dan ooit.

Na de pauze gleed een speciale gast uit Canada gladjes over het podium. En zo zong hij ook. Epigonen vervelen snel. Operazangeres T. K. daarentegen was zichzelf. Zij verstaat de kunst met een grote stem klein te zingen, in tegenstelling tot actrice en zangeres H. M., die met haar kleine stem een keel opzet.

Een heerlijke avond. En mijn volgend hemelepistel gaat naar F. S.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over