Nagespeelde nachtmerrie

Docudrama's hebben geen goede reputatie. De mengeling van documentaire en fictie, waarin meestal interviews met nagespeelde gebeurtenissen uit het verleden worden samengesmeed, levert vrijwel altijd sentimentele resultaten op....

DS

In 1985 vertrokken twee Britse bergbeklimmers, Joe Simpson en Simon Yates, naar Peru, aangetrokken door een nooit eerder bedwongen berg. Hun tocht werd een nachtmerrie; nadat ze de top hadden bereikt, bleek de afdaling een nagenoeg onmogelijke opgave.

In Touching the Void vertellen de twee in een Britse studio, rechtstreeks in de camera, over hun beproevingen. Ook een derde betrokkene, Richard Hawking, die aan de voet van de berg op hen wachtte, komt aan het woord.

De gesprekken worden geustreerd met op locatie geschoten beelden van rotsen en berglandschappen, waarin dezelfde drie personages worden gespeeld door acteurs die alle besproken handelingen heel precies nadoen.

Het is een vorm die in strijd lijkt met de belangrijkste regel van het filmmaken - 'Show, don't tell!' - maar die verrassend goed werkt. De opnames van de Andes zijn fraai, en door een knappe combinatie van montage en muziek weet Macdonald zelfs te bewerkstelligen dat gebeurtenissen die kort tevoren al in woorden zijn beschreven, spannend blijven.

De Britten tonen in de gesprekken bovendien een prettig gevoel voor understatement: 'Ik wilde gewoon niet doodgaan met een nummer van Boney M in mijn hoofd.'

Meer over