Na vijfde klap gaat het licht uit in Pristina

Ze komen uit het niets. Het luchtalarm heeft een kwartier geleden geklonken, maar hield al snel weer op. Om acht uur klinkt ineens de eerste dreun....

De vijfde is raak. Achter de heuvel waarop de wijk Dragodan zich uitstrekt vlamt de donkere avondlucht oranje op. Het weerlicht komt van ver, zeker vijf, misschien tien, misschien meer kilometers. Misschien is het doelwit daar het militaire vliegveld dat de 'kippenboerderij' wordt genoemd vanwege zijn witte barakken.

Misschien. Waarop de raketten - waren het raketten? - zijn gericht is niet te achterhalen. Geen rook, geen vuur verraadt van deze afstand iets van de bedoelingen of de effectiviteit van de NAVO. Enkele minuten na de vijfde explosie gaat het licht uit in Pristina. Ogenschijnlijk een loos gebaar. Niemand rekent erop dat kruisraketten het op de stad zelf gemunt zouden kunnen hebben. Trouwens, kruisraketten vinden ook in het donker hun weg.

Een heldere maan beschijnt de contouren van de stad. Af en toe licht ergens iets op. Luchtafweergeschut, zeggen kenners. De explosies gaan door tot na tienen, maar niet meer zo dichtbij. Als een wegtrekkend onweer laat de eerste aanvalsgolf Pristina steeds verder en verder achter zich. De stad is uitgestorven. Sinds enkele dagen waagt niemand zich meer onnodig in het donker op straat en ook deze avond blijft het stiller dan stil. Ook de paniek die woensdag door de stad trok, lijkt met de raketten te zijn meegetrokken.

Niets doet meer denken aan de chaotische taferelen van toen het nog net licht was. Nog net niet donker, nog net op tijd om weg te komen. Voor Albanezen die naar Macedonië probeerden te komen, maar ook voor journalisten.

Maanden had iedereen op de bommen gewacht, maar toen ze ineens zo dichtbij kwamen - de B52's hadden Engeland verlaten - realiseerden velen zich pas echt hoe verschrikkelijk een bombardement kan zijn.

Meer over