Mystery guests

KEVIN TOMA

In Cold Mountain lijkt regisseur Anthony Minghella een spelletje met zijn publiek te willen spelen. Letterlijk. Dat spelletje heet dan: welke beroemde of net iets minder beroemde Hollywoodacteur maakt nu weer zijn opwachting als mystery guest? Waar Nicole Kidman en Jude Law ook gaan of staan, als gepassioneerde geliefden die door de Amerikaanse Burgeroorlog uit elkaar worden gedreven: steeds weer stuiten ze op markante tegenspelers van wie Minghella (The English Patient) eerst alleen de rug laat zien of alleen de stem laat horen. Zodat je als kijker telkens net genoeg tijd krijgt om te raden dat het Natalie Portman is. Of Brendan Gleeson. Of Philip Seymour Hoffman. Of Renée Zellweger. Misschien bedoelde Minghella deze lolletjes als zoethouder voor iedereen die niet door de episch opgezette, maar opmerkelijk vlakke romance van Ada (Kidman) en Inman (Law) wordt gegrepen; na de schilderachtig vormgegeven, maar daarom niet minder gruwelijke veldslagen aan het begin gebeurt er niet veel spectaculairs meer in deze 154 minuten durende film. Toch heeft Cold Mountain, naar de gelijknamige roman van Charles Frazier, wel wat. Misschien is het het ongewone perspectief, met deserterende zuiderlingen als helden en yankees als bad guys; misschien ook de gelikte stijl, die je vaak eerder het gevoel geeft naar een fantasyfilm of strip te kijken dan naar een rauwrealistisch epos over de ontberingen van de oorlog. Ook geinig: Nicole Kidman die achter op een rijdende huifkar piano zit te spelen. Zellweger kreeg een Oscar voor haar rol als feministische rouwdouw.

Cold Mountain (Anthony Minghella, 2003). BBC2, 0.20-2.45 uur.

21

(Robert Luketic, 2008) De aantrekkingskracht van Las Vegas op filmmakers is bekend. Geen andere stad verbindt zo inzichtelijk hebzucht met verlies, vertier met criminaliteit en ambitie met verderf. Achter een façade van marmer, goud en fonkelende neonreclames gaan de grootste drama's schuil. Ook in 21 staan de stad en haar casino's symbool voor de dromen van een individu. Ben Campbell (Jim Sturgess), een briljante 21-jarige student, wil worden toegelaten tot de elitaire medische faculteit van Harvard - maar dat kost geld. Vanwege zijn mathematische gaven wordt hij gerekruteerd door de sinistere wiskundeprofessor Mickey Rosa (Kevin Spacey). De film is losjes gebaseerd op Bringing Down the House, Ben Mezrich' bestseller over zes slimme studenten die samen miljoenen dollars winnen. Met die waargebeurde geschiedenis heeft 21 nog maar weinig te maken. Regisseur Robert Luketic (Legally Blonde, Monster-in-Law) beantwoordt aan de wetten van Hollywood, niet aan die van de werkelijkheid.

RTL7, 22.00-0.30 uur.

Schemer

(Hanro Smitsman, 2010) Het losjes op de moord op Maja Braderic gebaseerde Schemer is een psychologisch drama en geeft in de eerste scène al weg wie er sneuvelt. Daar ligt het lichaam, aan de oever van een uiterwaard, gewikkeld in plastic. Alhoewel de vrienden van het slachtoffer voor de buitenwereld nog doen alsof ze bezorgd meespeuren naar de verdwenen Jessie (Gaite Jansen), weet de kijker al: ze hebben er iets mee te maken. Ook de vertelstructuur waarin Smitsman zijn film giet en waarmee hij eerder experimenteerde in zijn met een Gouden Beer bekroonde korte film Raak, is onalledaags. Voor- en achteruitspringend in tijd, vertelt hij verschillende scènes vanuit wisselend perspectief. De jonge cast overtuigt, met subtiel en gelaagd spel. Maar enkele belemmeringen zijn er wel: Schemer lijdt licht onder een te veel aan motivatie. Wellicht is het een gevolg van de zelfverkozen spagaat van de makers: een experimentele film maken, maar dan wel voor jongeren.

Nederland 3

undefined

Meer over