Mysterieuze glimlach van Mona Lisa komt van craquele

Allerlei hypotheses, ook van oneerbare aard, zijn opgeworpen voor de mysterieuze glimlach van de Mona Lisa, maar een Franse onderzoeker meent het raadsel te hebben opgelost en zegt dat het craquelé, de zeer fijne scheurtjes in het doek, door de eeuwen heen de beroemdste glimlach ter wereld dieper maakte....

AFP

PARIJS

De waarnemingen van de Franse Da Vinci-specialist Jacques Franck zijn gepubliceerd in het vakblad Achademia Leonardi Vinci. Frank onderzocht fotografische uitvergrotingen van de craquelures, 'die op zich niets bijzonder zijn', maar 'het vreemde is dat door de scheurtjes de anatomie en de vorm van de glimlach is veranderd'.

Het gaat volgens Franck als men van heel dichtbij kijkt in feite om een 'net van dichte craquelures in de linker-mondhoek dat lichte schaduw geeft, waardoor de indruk ontstaat van een samentrekking'. Het fenomeen is nog duidelijker rond de ogen. In het linkeroog accentueren de horizontale scheurtjes langs de pupil de rimpel die doorloopt naar het jukbeen. Het rechteroog is vierkantig en geeft een spottende indruk. Hierdoor ontstond het beeld dat Mona Lisa lichtelijk loensde. Ook de neus en zijn proportie zijn het gevolg van scheurtjes en één daarvan, van de binnenhoek van het rechteroog naar de neusvleugel, doet de neus platter lijken.

De vernisexpert Jacques Roire gaf als toevoeging dat scheurtjes onvermijdelijk zijn. 'Een schilderij rust op een lijst en daar zit, hoe miniem ook, beweging in.'

Meer over