Muziektalent 1: Jacco Gardner (43 pt)

Jacco Gardners debuutalbum in chique sixties-stijl wordt een monumentje. Mister and Mississippi trekken met hun indie-folk van voorprogramma naar hoofdact. En Vanderbuyst gaat scoren met zijn optimistische hardrock.

ROBERT VAN GIJSSEL

De popman van 2013, de door het poppanel van kenners en deskundigen vrijwel unaniem gekozen belofte voor het komende popjaar, is een jongen van 24 met een pagekapsel, een vintagecolbert en één been in een ver muzikaal verleden. Een jaar of vijftig moeten we terug, liever nog net iets langer, om de pruttelende bron te ontdekken van Jacco Gardners geluid, de knoop te ontwarren die in de vroege jaren zestig werd gelegd door songschrijvende surfers en hippies, vrijdenkers met een blinde drang naar geestverruiming en vernieuwing.

Jacco Gardner, woonachtig te Hoorn, Noord-Holland, maakt muziek met een niet mis te verstane sixties-sound. Hij laat de gitaren bubbelen in een roze wolk van reverb en fuzz, onder een warme deken van wollig psychedelisch comfort. Hij orkestreert, laat de strijkers aanrukken, tingelt op een klavecimbel. Neemt zijn aarzelende, ietwat zoekende vocalen op in zalig echoënde laagjes en stuurt ons op ruimtereis als hij zingt over belangrijke zaken als interplanetair bewustzijn, de toekomst van de mens na - hij noemt maar wat - de verduistering van de zon.

Je hoeft geen muziekwetenschapper te zijn om te raden door wie Gardner zoal is ingefluisterd. Door Syd Barrett bijvoorbeeld, de enigszins warrige, maar visionaire Pink Floyd-man, een ziener van de psychpop. Door sixtiestrippers als The Zombies of The Pretty Things.

Maar we horen ook Beach Boy Brian Wilson, in de feestelijke aankleding van Gardners popliedjes; het experiment in de studio, het rijke, gestapelde geluid. De liedjes van Gardner mogen als in een roes tot ons komen. We horen toch ook de onmiskenbare ambachtelijkheid van de maker.

Luister maar eens naar Gardners eerste single Clear The Air, die begin dit jaar uitkwam bij het Spaanse retro- en sixtieslabel Action Weekend Records. Bonkig basloopje, basale drums op lekker losjes gespannen drumvellen.

We spitsen de oren bij raadselachtige teksten in een verleidelijk refrein, dat net niet ontspoort in de eeuwige aardbeienvelden. Melancholie en mysterie, verpakt in drie minuten. Een bijna perfect poplied, dat je na de eerste afspeelbeurt op YouTube onmiddellijk nog eens wilt horen.

Niet gek dat de single, in fysieke verschijning op vinyl inmiddels een collectors item, werd opgepikt door het belangrijke Amerikaanse sixtieslabel Trouble In Mind.

De mensen achter die opdringerige rij andere garage- en sixtiesbeloften als Ty Segall en Mikal Cronin lijfden Gardner in, en lieten hem een tweede single opnemen: het dromerige Where Will You Go, ook te vinden op YouTube, inclusief trippende spaceclip.

Nog anderhalve maand, dan landt Jacco Gardner met zijn debuutalbum Cabinet Of Curiosities in het Nederlandse poplandschap. Dan staat hij daar, in het altijd toch vrij kort geknipte maaiveld. Op eigen benen, na een carrière als toetsenist bij bandjes als Lola Kite en zijn eigen duo The Skywalkers.

Het moet toch gek lopen, en dat verwacht de door de Volkskrant ondervraagde academie van popkenners dus ook, wil die plaat van Jacco Gardner geen monumentje worden in het Nederlandse popjaar 2013. Een plaat waarmee we ook over de grens weer eens gezien mogen worden.

In Amerika, Spanje en Groot-Brittannië hebben ze het vizier al scherpgesteld op Jacco uit Hoorn. De Britse kwaliteitskrant The Guardian riep Gardner begin december al uit tot New Band Of The Day.

'The Dutch wunderkind' kreeg Gardner maar vast als aanspreektitel mee. Zijn muziek werd in die krant 'bijna eng aangename sixtiesbarokpop', genoemd. 'Posh', is volgens The Guardian die frisse sixtiessound van Gardner: chic, stijlvol en glimmend opgepoetst.

Ze gaan het allemaal horen, in maart volgend jaar. Dan toert Jacco Gardner, met band, door Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Maar eerst mogen wij nog even, als Gardner aantreedt op het Groningse festival Noorderslag, op 12 januari, op ons eigen Volkskrant-podium.

Zorg dat u daar in ieder geval bij bent: hoor hem aan, zweef met hem mee, en zwaai hem uit.

DE ACADEMY OVER GARDNER

Meer nog dan televisie en film kende pop een afgetekende winnaar. Dat kon er ook aan liggen dat hij 'al een internationale release en tour in het verschiet heeft' en 'nu al is opgepikt door NME en Pitchfork', respectievelijk het richtingbepalende Britse blad en de smaakbepalende Amerikaanse site. Dus: 'Zullen we vaak de verschrikkelijke zinsnede 'on-Nederlands goed' over te lezen krijgen.' Hoe dan ook: 'Alsof Syd Barrett weer terug is. Maar dan uit het Hoorn van Johan en Tim Knol.'

undefined

Meer over