Muziek Van Gijssel Column

Stelling

Pinkpop staat als een huis

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Hein Janssen, Rutger Pontzen of Wieteke van Zeil stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst

De grap lag al te wachten op het nieuws dat onherroepelijk zou volgen. De Stones naar Pinkpop? Rock 'n' rollator! Geriatrische Stones-grappen worden al een jaar of tien gemaakt. Het zegt alles over het uithoudingsvermogen van die band. De Stones lachen wel mee, met een blik op de bankrekening, waar de miljoenen euro's van Pinkpop binnenkort zullen worden bijgeschreven.

Al net zo onvermijdelijk als de Stones-humor, was het gesneer naar Pinkpop. Dat festival, zo werd links en rechts beweerd, was nu toch echt een feestje voor oudere heren geworden, waar een beetje hipster niets meer te zoeken had. Een classic-rock-festival, zonder scherpte.

Maar wie dat riep de afgelopen week, was misschien even vergeten naar het programma te kijken - toch handig, bij het mening vormen. Want er komen bandjes naar Landgraaf, die wat betreft de programmeurs van Lowlands of Best Kept Secret ook best een andere afslag hadden mogen nemen, richting Biddinghuizen of Hilvarenbeek.

Kijk even onder de mastodontenbands The Rolling Stones en Metallica. Arcade Fire, hartstikke spannend en indie. Arctic Monkeys, idem dito. En dan het fenomeen Stromae: schot in de roos. Harde en toch ook urgente en actuele muziek? Mastodon en Ghost. Jonge Britpop? Jake Bugg en John Newman. Frisse Amerikaanse damespop? Haim. Nederlands talent? Jett Rebel. Enzovoorts.

Pinkpopbaas Jan Smeets zei het al op de radio, op de van hem bekende knorrige wijze. Was hij bang voor een afzegging van de Stones, na het overlijden van de partner van Mick Jagger? 'Welnee. Pinkpop kan dit jaar ook prima zonder de Stones, want het is een topeditie.' Logisch dat Smeets dat zegt, maar geef hem eens ongelijk.

Pinkpop heeft het zwaar gehad, na de opkomst van Lowlands, de malaise in de popindustrie, het gebrek aan grote headliners. Maar het festival heeft zich kundig door de crisis gefietst, met Smeets voorop, op zijn eeuwige mountainbike met festivalterreinbanden.

Pinkpop liet de afgelopen edities zien dat er wel degelijk nieuwe headliners te vinden waren, zoals de Britse megarockband Muse, of Queens of the Stone Age, zelfs Linkin Park. En bracht op de kleinere podia behoorlijk frisse pop: zeker geen classic rock. Daarmee werd het festival niet alleen leuk voor de veertigers en hun favoriete bandjes van vroeger, maar ook voor hun nageslacht. Bovendien, zo merkte Leo Blokhuis vorige week al op in de Volkskrant: veel jonge muziekliefhebbers vinden die oude bands juist te gek. Met je pa (en zonder rollator) naar de Stones en hem daarna meeslepen naar Mastodon en Epica. Van het padje af gaan doe je daarna wel weer eens, op Lowlands.

Veelzeggend: Pinkpop wist met gespeculeer over de programmering wekenlang het cultuurnieuws te beheersen, van Achtuurjournaal tot DWDD. Iedereen had het over Pinkpop en meedenken over de headliners lijkt een nieuw jaarlijks gezelschapsspel te worden. Pinkpop doet mediatechnisch iets heel erg goed.

Pinkpop heeft zich opgericht en staat weer als een huis. Dat is knap, in roerige popmuzikale tijden.

undefined

Meer over