Musical-danser moet ego laten varen

De cast voor de nieuwe musical 'Crazy For You' repeteert in Amsterdam. Een Amerikaanse choreografe traint de dansers. 'Ze moeten kneedbaar zijn als klei.'..

In de tropisch warme dansstudio Focus in Amsterdam staan sporttassen, waterflesjes en energydrinks tussen fruitkistjes, een oude saloonbar en meer verdwaalde western-attributen.

Tussen de rekwisieten in staat ook de zwetende cast van de nieuwe Van den Ende-musical Crazy For You. Crazy For You is geschoeid op de leest van de Amerikaanse musicalcomedy en moet Nederland gaan veroveren. Afgelopen maandag kreeg het publiek tijdens een openbare repetitie een voorproefje van de wereld van zang, dans en entertainment die iconen voortbracht als Ginger Rogers, Fred Astaire, Mickey Rooney en Judy Garland. In september volgt de premi en een theatertournee.

Crazy For You is een adaptatie van de musicalcomedy Girl Crazy uit 1930 van Ira en George Gershwin. De musical vertelt de liefdesgeschiedenis tussen theatereigenares Polly Bakker uit Deadrock Nevada (Joke de Kruijf) en de New Yorkse bankierszoon Bobby Child (Dick Cohen).

De kracht van de Amerikaanse musicalcomedy zit volgens regisseur Eddy Habbema in de dynamiek van de acteurs. 'Timing en ritmiek bepalen de zeggingskracht van het genre. De acteurs moeten samen de bal in de lucht houden. Overal moet iets gebeuren zonder dat er een brei van handelingen ontstaat', zegt Habbema.

Ook tijdens de repetitie voltrok zich volgens de regisseur het moment dat het stuk 'liep als een Zwitsers uurwerk'. 'Dick Cohen stond bovenop een stapel koffers met de meisjes van het ensemble eromheen', zegt Habbema. 'Cohen is in deze sc vermomd als de theaterproducer Bela Zangler om indruk te maken op Polly. Even was Dick t Bela Zangler. Het doortrapte van zijn vermommingsspelletje werd duidelijk. En de sc ging leven omdat de cast er stond als een team. Overal waar je keek, gebeurde iets.'

Volgens Habbema is de tijd van 'doorgecomponeerde' musicals als The Phantom en Jesus Christ Superstar, waarin alles wordt gezongen, voorbij. 'Het is een stap vooruit dat dans, song en scs nu alledrie belangrijk zijn.' Habbema zag in 1992 samen met Joop van den Ende Crazy For You al op Broadway. Maar pas na het Nederlandse succes van de revuemusical 42nd Street durfde het duo het aan de musical naar Nederland te exporteren.

Het vinden van een geschikte cast in Nederland was volgens de Amerikaanse choreografe Angelique Ilo niet eenvoudig. Voordat Ilo zich aansloot bij de Nederlandse productie, werkte ze als danssupervisor voor de Broadway-versie van Crazy For You. 'In de musicalcomedy zijn het spel, de dans en de zang plotdriven', legt Ilo uit. 'Dit betekent dat het verhaal zich gedurende de liedjes en dansen ontwikkelt. En dat stelt hoge eisen aan de dansers omdat ze zich op alledrie de elementen moeten blijven concentreren.'

De mentaliteit van de Nederlandse artiesten is anders dan die van Amerikaanse professionals, vindt de choreografe. 'In New York kun je de besten van de besten kiezen omdat de onderlinge competitie tussen dansers veel groter is.' Gebrek aan ervaring in het genre musicalcomedy is volgens haar geen probleem. 'Je moet dansers gedoseerd aanwijzingen geven tijdens het oefenproces, om ze uiteindelijk op het juiste niveau te tillen. Maar ze moeten hun eigen invulling aan de emoties geven, hun ego laten varen en kneedbaar zijn als klei.'

Volgens Eddy Habbema heeft de toegenomen populariteit van de musical in Nederland een aanzuigende werking op talent gehad. 'Zingen deed je vroeger alleen verplicht op de katholieke jongensschool. Tegenwoordig mag het weer, musical-opleidingen schieten als paddestoelen uit de grond.'

Met de Nederlandse Crazy For You willen Habbema en Ilo de Broadway-versie 'hercreen'. Aan de originele muziek en choreografie is niet gesleuteld. In de vertaling sneuvelde vooral de 'typisch Amerikaanse humor'. 'Amerikanen werken meer sjabloonachtig en clichtig', legt Habbema uit, 'dat slaat hier niet aan. Op het moment dat het ene personage het andere een klap geeft, moeten er wel oprechte menselijke emoties te zien zijn als pijn of woede. Amerikanen zijn geneigd meteen door te gaan met de show. Maar wij willen niet naar een cartoon kijken.'

Meer over