Multicultureel festival wil ook kwaliteit

In de vijfentwintig jaar dat het Dunya festival bestaat, valt het woord steevast in de festivalverslagen. Dunya is 'gezellig'. Eric Westerveld vindt het best....

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

Maar het mag van de woordvoerder van het Rotterdamse Dunya Festival ook wel eens anders. 'Dat gezellige weten we onderhand wel. We willen vaker ook op onze muzikale kwaliteiten worden beoordeeld. Gewoon, zoals dat bij een Bob Dylan of een klassiek concert ook gebeurt.'

Het grootste multiculturele festival van West Europa viert dit jaar zijn 25-jarig jubileum. En het is volgens Westerveld al die tijd de missie van het festival zich niet te verliezen in vrijblijvend exotisme en folklore, maar ook daadwerkelijk kwaliteit te brengen. Niet alleen de grote namen, maar ook avontuurlijke nieuwe acts.

Tegenover de crowdpleasers die in de loop van de tijd langskwamen - Mory Kante die een megahit scoorde met Yeke yeke en de raï zanger Khaled - staan dit jaar mengvormen als Asian underground uit Parijs van SenSes en uit Londen van Dohl Foundation. En in een uitgebreid Poetry Park met dichters als Remco Campert en Eva Gerlach, wordt eer betoond aan de oorspronkelijke opzet van het festival.

Dunya kwam voort uit het Rotterdamse poëziefestival Poetry Park, waarin muziek een steeds groter aandeel kreeg. Eind jaren negentig raakte het Dunya festival in financiële problemen doordat ernstige stormen roet in het eten gooiden. Maar door de sponsoring vorig jaar van Western Union werd het voortbestaan verzekerd en kan het weer grote namen programmeren zoals de Senegalese zanger Youssou N'Dour.

Het aanbod is nu enorm, met vierhonderd artiesten die alle werelddelen vertegenwoordigen. Een wonderlijk contrast met de samenstelling van de festivalbezoekers. Het overgrote deel van de verwachte kwart miljoen liefhebbers komt uit Rotterdam en de regio Rijnmond.

'We proberen het festival een meer landelijke uitstraling te geven. Maar tegelijk willen we het lokale karakter niet aantasten. Dunya is juist ontstaan door lokale initiatieven. De dorpen van het Global Village staan er omdat we de hier levende migrantengroepen gelegenheid willen geven om hun eigen podia in te richten.'

Tegelijk zijn de Surinaamse, Anatolische en de Marokkaanse dorpen op het terrein ook aanleiding geweest voor kritiek. Ze zouden teveel op zichzelf staande eilandjes zijn, die leiden tot oppervlakkig folklorisme of zelfs aapjes kijken in plaats van een culturele crossover. En dat terwijl die culturele uitwisseling flink aan de gang is onder jongeren van diverse migrantengroepen.

De organisatie heeft zich blijkbaar die kritiek aangetrokken. Het New Generation onderdeel laat, zoals het programmaboekje vermeldt, 'de onbevangen, vanzelfsprekende verkenningstocht' zien 'die jonge muzikanten maken in een wereld waar stijlgrenzen vervagen of zelfs afwezig zijn'. Er is Braziliaanse samba vermengd met dance en jazz van Zuco 103 en Cubaanse hiphop van Eléyó.

'Je moet die dorpen meer als een aanvulling zien dan een belemmering.' verklaart Westerveld. 'We cateren, om dat vreselijke woord maar eens te gebruiken, voor een zo breed mogelijk publiek.' En tot nu toe lukte dat altijd in een gemoedelijke sfeer. Maatschappelijke onrust rond imams die homo's verketterden of heibel rond Marokkaanse probleemjongeren heeft het festival altijd buiten de deur weten te houden.'Er is maar een keer een incidentje geweest, vorig jaar. Maar dat had niets te maken met spanningen tussen etnische groepen. Voor de rest is het hier altijd en knusse bedoening.' Dus toch gezellig.

Meer over