Moszkowicz schrijft frustraties van zich af

AMSTERDAM - Plotseling, op pagina 123, stuit de lezer op nieuws. Geen hard nieuws weliswaar, door het woordje 'vermoed', maar toch: interessant. Bram Moszkowicz schrijft in zijn nieuwe boek Onkruid dat dagelijks zo'n vijf advocaten contanten aannemen hoger dan 15 duizend euro, zonder dat te melden bij de deken. Vermoedt hij. Het aannemen van grote contante bedragen van criminele cliënten is volgens hem geen witwassen, maar een doodnormale praktijk binnen de advocatuur.

De Volkskrant is zo naïef dat niet te begrijpen, NRC was schaamteloos met onjuiste beweringen over Moszkowicz senior, Paul Witteman pakte de gewezen advocaat ongekend hard aan nadat een 'vale, vederloze kadavereter' daartoe had opgeroepen op de radio. Anonieme bronnen - 'bestaan die wel echt?' - zeggen de vreselijkste dingen over hem.

Waarom?

'Ergens had ik altijd al vermoed dat ik te luidruchtig aan de weg had getimmerd, te zichtbaar was geweest, te weinig acht had geslagen op de in Nederland gewenste houding: nederig, conformistisch, bescheiden.' Journalistiek en nuance, schrijft Moszkowicz: never the twain shall meet.

In Onkruid rekent de gewezen advocaat af met alle drek die hij over zich kreeg uitgestort. Vilein en met humor en zelfspot beschrijft en weerspreekt hij hele en halve waarheden die hij over zichzelf mocht horen, zien en lezen. Was het nodig dat die 'gemankeerde basketballer' Jan Loorbach, deken van de Nederlandse Orde van Advocaten, in verschillende kranten liet optekenen dat zo veel tuchtklachten tegen één advocaat nog nooit was voorgekomen? Waarom stuurde de Raad van Discipline een persbericht naar journalisten waarin bijkans stond: 'Komt dat zien, we gaan de grote Moszkowicz fileren', terwijl hij normaliter zoiets nooit doet? Hij heeft een punt.

Alle kritiek raakte hem. Hard. In Onkruid beschrijft hij zichzelf op zijn kwetsbaarst. We zien een eenzame man die vanwege alle persmuskieten voor de deur zijn huis niet uitdurft. In deze man schuilt een begenadigd schrijver. Maar in zijn verweer gaat de voormalige advocaat net zo selectief te werk als de journalisten die hij dat verwijt. Je zou haast kunnen zeggen: Moszkowicz en nuance, never the twain shall meet.

undefined

Meer over