Mosko

De SIKHS wilden dat koningin Elizabeth, toch op bezoek in India, haar excuses had aangeboden voor iets dat de Engelsen in 1919 schijnen te hebben uitgevreten, en als het aan haar had gelegen zou ze het misschien ook gedaan hebben: het boetekleed zit haar weliswaar niet als gegoten, maar ze...

Maar van Blair mocht ze niet, en de lachebek van de moderne volkerenfamilie liet ook weten waarom niet: het eind zou zoek zijn, want overal op de wereld hebben de Engelsen vóór en na 1919 wel iets uitgevreten waarvoor verontschuldigingen op hun plaats zouden zijn.

Een practisch standpunt. Je kunt als Verenigd Koninkrijk wel aan de gang blijven met al die gedekoloniseerde landen waar ze dingen hebben onthouden die in Londen allang vergeten zijn. Nog los van de vraag of een openlijke spijtbetuiging helpt, ik bedoel: of je die mensen met excuses niet juist iets afpakt waar ze aan gehecht zijn, waardoor de indruk zou kunnen ontstaan dat die blanken nu alsnog hun kostbare geheugen willen koloniseren.

Zo zitten wij met Suriname.

Iedere keer als ik wil zeggen dat het daar een bananenrepubliek is, dat Bouterse niet deugt, dat Boerenveen indertijd al verdacht werd van cocaïnehandel en dat Seedorf een strafschop heeft gemist, moet ik mezelf halverwege onderbreken, en het verweer van mijn alter ego dat hij daar niets koloniaals laat staan racistisch' mee bedoelt, ernstig wantrouwen: ik ken de pappenheimers in mijn verdorven ziel.

Daarom ben ik zo blij met Moszkowicz - de koningin Elizabeth als het ware van de advocatuur, en misschien wel de prinses Juliana van ons nationale schuldgevoel.

Ik moet uiteraard vanzelf aan onze oude koningin denken, omdat na haar nooit meer een Nederlander met zo veel warmte in Paramaribo is ontvangen als nu onze 'Mosko'. Elk beeld van de hartelijke ontvangst mag van mij in elk Journaal herhaald en herhaald worden, en wat moeten het voor de beroemde strafpleiter geen triomfantelijke uren en dagen zijn geweest.

Honderden cliënten heeft hij al van de galg gered, en dat waren natuurlijk evenzovele hoogtepunten in zijn toch al zo glanzende carrière. Maar zullen de camera's van Veronica er zo innig bij zijn als hij straks met Cor van Hout De Efteling bezoekt, door het Vondelpark wandelt of de Dom in Utrecht beklimt? Nooit eerder kan hij zo'n volmaakte en gulle verdachte hebben bijgestaan als nu Bouta.

Maar er is meer.

Wat Mosko in Suriname kan doen, is voor dat land duizend maal belangrijker dan een afrekening met Docters van Leeuwen of mevrouw Sorgdrager of Van Mierlo of Weisglas: het is de afrekening met alles wat Nederland in de loop der eeuwen in de West heeft uitgevreten en daarmee de meest ideale spijtbetuiging die een schuldig land zich kan wensen.

Het hoeft wat mij betreft ook niet bij dat ene juridische akkevietje te blijven.

Kan Mosko geen bondscoach worden? Slomer dan Hiddink kan het nooit zijn, hij zal met de rehabilitatie van Edgard Davids de 'kabel' kunnen herstellen, de broertjes De Boer moeten dan maar naar Van Gaal in Barcelona, met het beeld van Bouterse voor ogen zal Kluivert door de vijandelijke linies razen alsof hij een auto bestuurt, en met een ontketende Bogarde zijn we verzekerd van de finale in Parijs.

En ik ga verder.

Als we onze gezapige politieke cultuur - Kok of Bolkestein? - nou eens doorbreken, en regelrecht afkoersen op minister-president Mosko? Hij hoeft maar weinig aan z'n lachje te doen, en van Belfast tot Moskou zullen ze begrijpen dat in Nederland de totale vernieuwing is doorgebroken. Hij mag z'n praktijk er voor mijn part bij aanhouden - er kan tenslotte een moment komen dat niet alleen in Paramaribo, maar ook in Jakarta een legerleider rechtsbijstand nodig heeft, en wie zou dat dan onbevlekter kunnen doen dan hij?

Daarom: kies Mosko - en al onze zonden zijn vergeten en vergeven.

Meer over