Mooie jurk, maar gortdroge en calvinistische tango

El Arte del Tango. Sexteto Canyengue en Het Nationale Ballet. Choreografie: Wouter Brave. Carré, Amsterdam. 3 juni. tournee: november...

De benen van het tangopaar Claudia Codega en Estaban Moreno dansen als vlinders om elkaar heen. Hij beschrijft zacht met zijn rechterbeen een halve cirkel, zij werkt listig haar linkerbeen tussen zijn knieën door, slaat haar onderbeen om zijn middel heen en houdt hem even in een wurggreep. Daarna voeren ze samen harmonieus passen uit, zo nuchter als het roken van een sigaret erná.

Hoewel heel sober van vorm is de tangovariatie van dit in koningsblauw gestoken Argentijnse danspaar verleidelijk. Wouter Brave, initiatiefnemer en choreograaf van El Arte del Tango en zijn danspartner Babette Anhalt demonstreren daarentegen een uiterst steriele opvatting van de tango. Zelfs de schitterende robijnrode jurk van de danseres kan hun gortdroge passenmateriaal en bijna calvinistisch saaie expressie niet compenseren.

Nu valt zo'n specifieke stijlopvatting nog te respecteren. Onvergeeflijk is de brave choreografie die tangospecialist Brave voor tien dansers van Het Nationale Ballet maakte. In het eerste deel, De Lyriek, mogen vijf danseressen, onder wie de solisten Coleen Davis en Jane Lord, als decoratie het zangduo Juan Carlos Tajes en Nanette Currie opfleuren. In jaren-veertigbadpakken vormen zij met slappe poses een tableau vivant dat veel weg heeft van een nostalgische ansicht.

Het Ballet, het tweede onderdeel, begint hoopvol met een mannentrio waarbij vooral Kevin Cregans geserreerde passen een onderhuidse passie doen vermoeden. De slepende gang en strakke passen geven de mannendans een jazzy aanzien. Maar bij de vrouwen is het raffinement dat je bij een op tango gebaseerde choreografie toch mag verwachten op slag verdwenen.

Ook al hoeft er geen glamour of sensualiteit opgelegd te worden, iets méér had wel gemogen. Daarbij zijn de balletnummertjes hopeloos knullig aan elkaar geregen. Dat de leiding van Het Nationale Ballet hier zijn fiat aan gaf, is bijna onvoorstelbaar. Twintig jaar geleden maakte Hans van Manen bij ditzelfde gezelschap Vijf Tango's, op muziek van Astor Piazolla Daar zat geen authentieke tangopas in, maar de spirit was er wél.

Wie kwam voor de muziek, kwam wel aan zijn trekken. Het orkest Sexteto Canyengue met de bandonneonist Roberto Alvarez als gast speelde Pugliese en Piazzola pittig. En Tajes gaf met zijn doorrookte stem een markante vertolking van de liederen.

Zangeres Nanette Currie lijkt met haar showy uitstraling zijn tegenbeeld. Bij haar ontbreekt diepgang, al kan ze met haar volle hese stem flink volume geven. In het Spaans klinkt dat goed, bij de in Nederlands gedeclameerde teksten gaan haar rollende r-en en kleinkunstdictie op de zenuwen werken. Een wat cabaretachtig tintje krijgt het programma helemaal wanneer ze het publiek aanspreekt met 'Waar komt u vandaan, meneer? Uit Haarlem?' Juist door zo'n intermezzo wordt pijnlijk voelbaar hoe ver Argentinië is.

Isabella Lanz

Meer over