Mooi agressief spel in musical Home

The Temptations zongen jaren geleden over papa die een rolling stone was. Wherever he laid his hat was his home....

Patrick van den Hanenberg

De ene jongen poetst elke dag zeven keer zijn tanden om de rotsmaak uit zijn mond te krijgen die hij kreeg toen zijn vader hem tot incest dwong. Die andere is door zijn pleegouders uit China gehaald, maar hij bleek bij nader inzien toch niet zo te bevallen en dus hebben ze hem maar weer snel van de hand gedaan. De moeder van het meisje hoereert achter het Centraal Station. En dus moeten zij het zelf maar uitzoeken.

Een op de twintig kinderen komt in Nederland in aanraking met jeugdhulpverlening, omdat het thuis niet zo wil vlotten. Een van die instanties is de Stichting Nationaal Fonds Kinderhulp, die geld bijeenbrengt om verstoten kinderen iets meer te bieden dan alleen een dak boven het hoofd, zoals vakanties en lidmaatschappen van sportclubs. De stichting nam het initiatief om een musical over die probleemkinderen te maken. Vol overgave en cynisme zingen ze 'lang en gelukkig bestaat gelukkig al lang niet meer.' Maar Kinderhulp wil natuurlijk wel dat de kinderen en de hulpverleners de moed erin houden, dus heeft de musical een gelukkig einde.

Drie jaar geleden maakte Home al eens een tournee langs theaters en instellingen. Voor de tweede ronde zijn een paar nieuwe liedjes geschreven en is Koen van Dijk als regisseur aangetrokken. Hij had de mazzel dat hij zang- en danstalenten als Kim-Lian van der Meij en Angela Esajas in de cast aantrof. Van Dijk heeft een beetje de sfeer van Rent weten op te roepen en heeft een paar mooie vormvondsten toegevoegd. In het opgewekt-hatelijke lied over een 'dagje uit met pa en moe' zien we de zeven kinderen in een busje rijden, gemaakt van drie materiaalkisten op wieltjes. En ook de ontmoeting tussen een van de meisjes en haar junkie-moeder, die niet meer is dan een sjaal op de grond, ziet er wonderschoon uit. Hij heeft echter Raymond Kurvers, verteller/overleden vader van een van de kinderen, niet van overdreven spel kunnen weerhouden. Nu staat er een irritante wijsneus. Ook had Van Dijk wel iets van de pathetiek uit de tekst mogen verwijderen.

Er kunnen nog wel meer minpunten worden gesignaleerd die te maken hebben met script, spel en geluidskwaliteit. Maar al die onvolkomenheden worden ruimschoots gecompenseerd door de mooie agressie van de spelers, die vooral als dansers een topprestatie leveren.

Meer over