Monty Python: samen 357 jaar en nog steeds very silly

De papegaai was gestorven, verscheiden, overleden, ingeslapen, ter ziele gegaan, had de pijp aan Maarten gegeven, het loodje gelegd en het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Hij was een ex-papagaai. Maar het pratende dier is dinsdagavond herrezen op een schiereiland in Oost-Londen. In de O2 voerden de leden van Monty Python's Flying Circus The Dead Sketch en andere sketches op die de afgelopen decennia deel zijn gaan uitmaken van het nationale geheugen. Ze deden meer dan dat: ze bliezen de revue een nieuw leven in.

Patrick van IJzendoorn
Michael Palin en Eric Idle tijdens de eerste show van 'Monty Python Live (Mostly)'. Beeld getty
Michael Palin en Eric Idle tijdens de eerste show van 'Monty Python Live (Mostly)'.Beeld getty

Een massaal gejuich klonk toen de vijf Pythons in smoking, en in gezelschap van een lama, het podium betraden. PHOTO OPPORTUNITY stond er voor alle zekerheid op het scherm. Wat volgde was een compilatie van de beste sketches, van de nostalgische Yorkshire-men die elkaar, sigaren rokend, overtreffen met herinneringen over hoe zwaar het leven vroeger was tot de twee oude dames die, na te hebben geluisterd naar de bloedige onthoofding van Queen Mary, kibbelen over de pinguïn die op de televisie staat, en zou ontploffen.

Sommige sketches waren zelfs beter dan het origineel, zoals die van de paus die bij Michelangelo klaagt over Het laatste avondmaal waar veel te veel discipelen op staan. De 74-jarige Cleese als paus is geloofwaardiger dan de sarcastische Cleese van veertig jaar geleden. Bij The Cheese Shop, die naadloos volgde op The Dead Parrot, moesten Palin en Cleese hun best doen niet zelf in lachen uit te barsten.

Vooraf werd er getwijfeld over de vraag of de heren er echt in zin hadden, maar het plezier straalde ervan af. Bij Cleese was er zelfs een traantje te zien. De sketches gingen over in en werden overbrugd door klassieke revue-scenes, onder meer met dansende mariniers, strippende kardinalen en Terry Gilliam in dameskleren achter de vleugel. Stephen Fry maakte een gastoptreden en op een van de hilarische video's was te zien hoe Stephen Hawking bij de colleges van Cambridge de jonge televisie-astronoom Brian Cox omver reed.

Toga's met damesondergoed
Terwijl het buiten een zwoele zomeravond was, eindigde de show met sneeuw en een kersthit, gevolgd door het onvermijdelijke Always Look on the Bright Side of Life. Voor de twintigduizend aanwezigen in de nagenoeg volle arena (het bericht dat de kaarten binnen 34 seconden waren uitverkocht was een pr-stunt) was het een feest van herkenning. Luidkeels werd er bijvoorbeeld meegezongen met het beroemde filosofenlied ("Imnanuel Kant was a real piss-ant who was very stable") en gegiecheld werd er om de hoge rechters Palin en Idle die na een rechtszaak hun toga's lieten zakken. Daaronder bleek Agent Provocateur-achtig damesgoed te zitten.

De heropvoering van Spaanse Inquisitie viel eveneens goed bij de toeschouwers. De aftiteling was even veelzeggend als pythonesk: 'Monty Python: 1969- 2014', gevolgd door 'Piss off'. Het was kortom niet slecht voor 'een stel gerimpelde oude mannen die hun jeugd een nieuw leven proberen in te blazen', zoals Mick Jagger de reünie niet zonder zelfspot had genoemd.

'Memorabele avonden'
Alle generaties waren vertegenwoordigd in de zaal. Soms in gezelschap, zoals de 68-jarige Henk Muda uit Haren en zijn 36-jarige zoon Pim, die in het vliegtuig lachend het scriptboek met de dialogen hebben herlezen. 'Het is een geweldige kans om de Pythons te zien,' zegt senior, 'vroeger keek ik de programma's samen met vrienden. Dat waren memorabele avonden en later, als docent Engels, gebruikte ik de sketches als lesmateriaal.'

Sommige toeschouwers kwamen verkleed, als King Arthur, een lid van the Judean People's Front of, zoals de 38-jarige Matt Clarke, als de It's-man, de zwerver die alleen 'It's' zegt. Clarke staat een biertje te drinken met zijn oude schoolvriend Paul Davies, keurig in pak als ambtenaar op het ministerie van Malle Loopjes. 'We hopen op een Best Of, liefst zo silly mogelijk,' zegt Clarke. 'Dit is nostalgie voor ons, en ik denk voor vele anderen,' vult zijn makker aan. 'Het opvoeren van de sketches zijn de beste herinneringen van onze schooltijd. In onze jeugd waren er gelukkig nog herhalingen op de BBC te zien. Voor de huidige generatie is dit misschien de eerste kennismaking.'

Een stel oude natte scheten
De hereniging van de mannen die de Britse televisie ruim veertig jaar geleden voorgoed hebben veranderd met hun surreële sketches, liedjes en films is een klein wonder. Vijftien jaar geleden hadden ze nog verklaard dat een reünie ondenkbaar was. 'Er is niets beschamender dan een stel oude natte scheten die de hoogtijdagen van de Python-humor proberen over te doen,' zei Terry Gilliam, de man van animaties.

De vijf (Graham Chapman, het genie van het gezelschap, overleed in 1989) zijn nooit hechte vrienden geweest en gingen na de Python-dagen allemaal iets totaal anders doen. Alleen gangmaker Eric Idle, verantwoordelijk voor Always look on the bright side of life, hield hoop op een ultieme toegift, zeker nadat hij John Cleese naar een West End-podium had weten te slepen voor zijn musical Spamalot. De aanhouder won.

Een half jaar geleden werd bekend dat Cleese & co - gecombineerde leeftijd: 357 jaar - toch bijeen zouden komen. Reden? Voor de fans, voor de lol en, zeker in het geval van de door zijn ex kaalgeplukte Cleese, voor het geld. Tot de Silly Walks is de lange acteur na enkele knieoperaties niet meer in staat, maar ter compensatie waren er volop Silly Walks-spullen te koop (shirts met teksten als Keep Calm en Walk Silly) in de vele 02-kraampjes waar lange rijen stonden. De Pythons geven tien voorstellingen en de show zal wereldwijd in tweeduizend bioscopen te zien zijn. Tot in Birma.

John Cleese en Eric Idle Beeld getty
John Cleese en Eric IdleBeeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
null Beeld getty
Beeld getty
Meer over