Montagefoefje

KEVIN TOMA

Monty Python, Almost the Truth (Alan G. Parker, Bill Jones en Ben Timlett, 2009) /

Nederland 2, 21.50-00.00 uur

Monty Python and the Holy Grail (Terry Jones en Terry Gilliam, 1975)

Nederland 2. 00.00-01.30 uur

Bij Monty Python duurt het nooit lang voordat alledaagse situaties omslaan in radicale onzin. Op dezelfde manier verhoudt Monty Python and the Holy Grail, de eerste speelfilm van het iconische Britse comedyteam, zich tot de filmwetten. Wie ook maar enigszins denkt dat hij naar een gewone ridderfilm kijkt, stuit al in de eerste minuten op volledig ontsporende ondertitels. Of u wel eens een vakantie in Zweden heeft øverwøgen, willen de ondertitelaars weten. En of u dan wel uitkijkt voor bijtgrage elanden. Tot twee keer toe wordt de film stopgezet, eerst om de ondertitelaars te ontslaan, vervolgens om de mensen te ontslaan die de ondertitelaars moesten ontslaan maar dat niet deden.

Met hetzelfde gemak kappen regisseurs/hoofdrolspelers Terry Gilliam en Terry Jones de heldhaftige filmmuziek af zodra ze niet meer terzake doet, of loopt een historicus nonchalant het beeld binnen, als ware het een televisiereportage. Het meest vervreemdende moment doet zich voor wanneer ridder John Cleese op een kasteelpoort afrent, en de poortwachters hem door een montagefoefje steeds weer vanaf hetzelfde punt zien aanstormen. Aan het einde wordt Koning Arthur in een politieauto geduwd en houdt een agent zijn hand voor de cameralens. Python-fans zijn het natuurlijk allemaal gewend en zullen de klassiek geworden momenten - de ridders die 'Ni!' zeggen, de kokosnoten van Arthurs' schildknaap, de ridder die zijn afgehakte arm 'slechts een vleeswond' noemt - kunnen dromen. Voor nieuwkomers is deze anarchistische, oeverloze aanval op de conventies van het riddergenre wellicht te flauw of gedateerd. De film wordt voorafgegaan door Monty Python, Almost the Truth: een uitvoerige, met archiefmateriaal doorspekte documentaire waarin de nog levende Pythons terugkijken op de serie, films en grammofoonplaten die hen legendarisch maakten. Dat doen ze met aanstekelijk plezier, eerlijk en schaamteloos.

undefined

Superclásico

(Anders W. Berthelsen, 2011)

Canvas, 21.25-23.00 uur.

Zijn vrouw is ervandoor met een Argentijnse voetballer en zijn wijnhandel is zo goed als failliet. Alle reden voor Christian om flink gedeprimeerd te raken. Veel drinken en wezenloos voor de tv hangen, dat is waar hij nog toe in staat is. Tot hij zichzelf toch van de bank weet te hijsen om zijn ex-vrouw op te zoeken. Het fotogenieke Buenos Aires dient dan als achtergrond voor het verhaal over een Deens gezin dat na een plotselinge breuk langzaam opkrabbelt. Regisseur Ole Christian Madsen weet het contrast tussen de lamlendige Christian en de fitte, vrolijke voetballer goed uit te buiten. De beste scènes zijn die waarin Christian (mooi gespeeld door regisseur Berthelsen) botst met zijn omgeving, wat meestal uitloopt op een zuippartij en een kater.

undefined

Skin

(Hanro Smitsman, 2008)

Nederland 3, 00.10-01.35 uur.

Het voor tv gemaakte speelfilmdebuut van Smitsman, die later ook Schemer zou regisseren, naar de moord op tiener Maja Bradaric. In Skin wordt weinig aan de verbeelding overgelaten. Als zijn lieve moeder doodgaat, breekt Frankie met zijn Joodse, getraumatiseerde vader, en vindt hij aansluiting bij een groepje skinheads. Het gaat al snel van kwaad tot erger: van knokpartij naar steekpartij naar de gevangenis. Met de rol van Frankie won debutant Robert de Hoog een Gouden Kalf.

undefined

Meer over