Mondige Indonesi

De 'do-nothing president' werd Megawati Soekarnoputri al geruime tijd in Washington genoemd. Blijkens de voorlopige uitslag van de presidentsverkiezing in Indonesis een meerderheid van haar onderdanen tot dezelfde conclusie gekomen....

Het was de eerste directe presidentsverkiezing in het land waar zes jaar geleden generaal Soeharto nog met ijzeren vuist regeerde. Dat maakt de stembusslag, die zonder noemenswaardige incidenten is verlopen, al tot een uniek evenement. De kiezers hebben er nog extra cachet aan gegeven door zich weinig gelegen te laten liggen aan gevestigde reputaties en ideologische patronen.

In de eerste ronde beet ex-legerleider Wiranto in het zand, hoewel hij de steun had van voormalig president Wahid en diens jongere broer fungeerde als zijn running-mate. In de tweede ronde vermocht een monsterverbond van Megawati's PDI-P en de oude regeringspartij Golkar de president niet te behoeden voor de nederlaag.

Met dit vrijmoedige stemgedrag tonen de Indonesi zich mondige democraten, die zich door de partijbaronnen geen rad voor ogen hebben laten draaien. Ze hebben de kandidaten gewogen en zijn op goede gronden tot de slotsom gekomen dat Yudhoyono, alias SBY, over de beste papieren beschikt om het land uit het moeras te trekken.

Dat is hard nodig, want Megawati heeft het bederf alleen maar laten voortwoekeren. De helft van de Indonesi moet rondkomen met minder dan twee euro per dag, het land heeft de hoogste inflatie in de regio, de olieproductie neemt af, de corruptie tiert praktisch even welig als in het Soeharto-tijdperk.

Het zijn problemen die van de nieuwe president een hoge mate van vernuft en daadkracht vragen. Heeft SBY die in huis? Hij voerde een zwierige verkiezingscampagne, maar vermeed heldere politieke uitspraken. Vanuit democratisch oogpunt verdient dat laatste geen schoonheidsprijs, maar het is wel begrijpelijk. Een Indonesisch leider moet enerzijds kracht uitstralen en anderzijds over een goed netwerk van connecties beschikken om in deze uitgestrekte archipel iets gedaan te krijgen.

Zo bezien mag het ook een voordeel worden genoemd dat Yudhoyono voortkomt uit de strijdkrachten, die voorlopig een machtsfactor van betekenis zullen blijven en die een hoofdrol moeten spelen in de door Megawati zo slap gevoerde strijd tegen het terrorisme. Tegelijk deed hij in 2001 van zich spreken door als minister van Veiligheid te voorkomen dat het leger zou worden gemengd in de crisis rond het aftreden van president Wahid.

Het is allemaal geen garantie voor succes. Maar na de onaandoenlijke Megawati kan Indonesiet SBY weer wat meer vertrouwen in de toekomst hebben.

Meer over