Mokkende, emmerende eenzame lieden

THEATER..

De lange nasleep

* * * *

HAARLEM Verandering is eng. Alleen al de suggestie van veranderingen kan de onderlinge verhoudingen in een groep mensen op scherp zetten. Met dat idee speelt theaterauteur Magne van den Berg in haar tragikomische tekst De lange nasleep van een korte mededeling. Deze is nu in een regie van Joeri Vos te zien, in een productie van Rudolphi en Toneelschuur.

Meest opvallend is de taal van Van den Berg. Die is sober en ongekunsteld. Haar personages zijn van nature niet zulke praters. Als de situatie hen dwingt dat wel te doen, levert dat enige frictie op bij deze halsstarrige figuren, wat erg geestig is om te zien.

Een van die figuren is Jon (Jaap ten Holt). Op een onbewaakt ogenblik laat hij zich ontvallen dat hij ‘rondloopt met het idee om eens ergens anders te gaan kijken’. Die mededeling valt verkeerd bij zijn vrienden Sjon, Johan en Louise. Het is het begin van een reeks opmerkingen over hun vriendschap (of de ontkenning daarvan) die uiteindelijk zal leiden tot de ontbinding van de groep.

Het absurdisme van de mis- en non-communicatie tussen deze tikkeltje eenzame lieden wordt tot ongekende hoogten opgedreven. Er is veel herhaling en een heel klein vocabulaire waaruit ze gevieren putten. In die zin doet Van den Bergs werk veel denken aan de sobere, spaarzame toneelpoëzie van de Noor Jon Fosse.

Een verschil met veel Fosse-voorstellingen is de veel lichtere toon die regisseur Vos aanslaat. Hij geeft acteurs Willem de Wolf, José Kuijpers en René van ’t Hof veel ruimte om alle onbeholpenheden flink uit te spelen. Grappig zijn dan ook de vele fronsen, de blikken van ongeloof en al het sociaal onhandige gemok en geëmmer.

Vincent Kouters

Meer over