Mijn startnummer hangt op de ijskast

Verslaggever Tjerk Gualthérie van Weezel hunkert naar een Elfstedentocht. Hij schrijft de kriebels van zich af in een serie. 'Ik ben 20.560.'

DOOR TJERK GUALTHÉRIE VAN WEEZEL

Ineens slaat de ijskoorts in volle hevigheid toe. Het is donderdagochtend en ik bezoek de site van weerstation De Arend. Hierop bericht Jos Werkhoven - de ijsheilige uit Kortenhoef - in elk geval van vorst. De Ankeveense en Loosdrechtse plassen, een populair schaatsgebied tussen Amsterdam en Utrecht, is zijn werkterrein.

In video'tjes keurt Werkhoven, getooid met bontmuts, ter plekke de ijsvloer. Af en toe krijgt de wind vat op de microfoon en is het verhaal niet te volgen. De site is verder uitgedost met gegevens van gerenommeerde weerbureaus. Voor het eerst zie ik waarover mensen op de kunstijsbaan woensdagavond al met lichte opwinding spraken: de vorst houdt lang aan. 'De pluim', een grote verzameling langetermijnverwachtingen, wees uit dat het wel tot de 30ste zou kunnen blijven vriezen. Nog 14 dagen.

Terug is de gedachte die enkele weken eerder door fluitende merels was verbannen: 'Misschien gaat het dit jaar wel gebeuren.' Sinds november hangt mijn eerste startkaart van De Koninklijke Vereniging De Friesche Elfsteden op de ijskast. Ingeloot, al is dat eigenlijk niet het goede woord, nu je bij lidmaatschap om het jaar aan de beurt komt. Startnummer 20.560, dat ben ik deze winter. Als lid van groep 19 mag ik bij balie 40 in Leeuwarden mijn startnummer afhalen. Als die dag er komt, natuurlijk.

Maar daar gaan we nu dus van uit. Er moet worden getraind, en als dat niet lukt toch in elk geval worden genoten van deze onverwachte winter.

Ineens lijkt al het andere onbeduidend. En al helemaal het rapport over de huizenprijzen dat op mijn bureau ligt. Ik graas het internet af op zoek naar plekken waar het ijs al houdt. Ankeveen en het Waterland boven Amsterdam, normaal mijn plekken voor de eerste krassen, zijn verpest door de sneeuw. Loosdrecht en de Gouwzee zijn gelukkig na de vlokken dichtgevroren, er ligt prachtig ijs, een spiegeltje. Het is alleen nog te dun. Her en der zwemmen nog eenden.

Op Twitter komen onder #natuurijs en #schaatsen wel veel positieve berichten binnen. En ook op de onvolprezen site ekkel.com plaatsen de waaghalzen van de eerste centimeters hun bevindingen. Er wordt al volop geschaatst in de ondiepe en beschutte gebieden van Friesland. Niet alleen op de natuurijsbanen en het ondergelopen weiland van de Ryptsjerkerpolder, maar ook bij de Princenhof bij Eernewoude, het water bij Oudehaske en het natuurgebiedje de Ezemakeeg bij het Lauwersmeer ('een rondje van 5 kilometer'). Steeds meer groene vlaggetjes verschijnen op de kaart van ekkel.com.

'Officieel schaatsen' zit er dit weekend nog niet in. Na tegenvallende vorst in de nacht van donderdag op vrijdag heeft de KNSB alle toertochten afgelast.

Media en ijsmeesters zitten intussen in de klassieke spagaat van de eerste vorstdagen. Er kan geschaatst worden. RTV Oost heeft de webcam gericht op de Belterwiede bij Wanneperveen: ver op een met scheuren doortrokken sneeuwvlakte bewegen twee schaatsende gedaanten.

Omrop Fryslân kan het niet laten even te melden dat er nu zelfs op de randen van het IJsselmeer geschaatst wordt. Maar steeds is er die waarschuwing. 'Het ijs is nog niet vertrouwd.' Want niemand wil het risico lopen dat een domme meute straks met duizenden tegelijk op het ijs gaat en de traumahelikopter overuren moet draaien.

Jos Werkhoven zit duidelijk met hetzelfde probleem. Het spiegelijs op Loosdrecht is vrijdagochtend aangedikt tot zo'n 4 centimeter. In de verte nog enkele wakken. 'Je kunt er wel op schaatsen, maar het is nog veel te gevaarlijk. Heb geduld en plan een snipperdag begin volgende de week.'

Het mag niet, maar het kan wel. Zo ligt veel ijs er in Nederland dit weekend bij. Werk voor de waaghalzen die rekening houden met een nat pak. Zij verkennen de nieuwe wereld. Met het hart in de keel over krakend ijs. Voorzichtig aan en liever niet alleen. Met een touw binnen handbereik en ijspriemen om de nek om eventueel uit een wak te klimmen. Dat zijn de spelregels.

Dit weekend ga ik het proberen. In Friesland. Maar waar precies, dat houd ik voor mezelf.

undefined

Meer over