'Mijn specialiteit is paaldansen'

Na haar gymnasium-opleiding wist ze niet wat ze moest. Het werd paaldanseres in een Belgische stripteasetent...

'Mensen snappen soms niet waarom ik met m'n gymnasiumopleiding niet gewoon ben gaan studeren. Maar m'n hersens kan ik altijd nog gebruiken, en strippen kun je maar tot een jaar of 35. Ik heb geprobeerd voor mijn ouders wat serieuzers te doen, maar ik wist nooit wat ik met m'n leven aan moest. Een studie Spaans aan de universiteit was ik na een halfjaar zat, bij de toneelschool werd ik afgewezen. Aerobicslerares leek me wel wat, maar bij nader inzien toch weer niet. 2000 gulden cursusgeld weggegooid.

Toen ik besloot te gaan dansen, was dat de eerste keuze waar ik helemaal achter stond, en daarom houd ik het voor mijn doen nu ook al zo lang vol.

Als kind deed ik aan klassiek ballet, dat ik later verruilde voor paardrijden, maar de passie voor dansen is altijd gebleven. Aan van kelijk had ik het idee housedanseres te worden, maar daarvan heb ik nooit werk gemaakt. Ik had het te druk met mijn baantjes in de horeca en met een problematische relatie.

Tot ineens anderhalf jaar geleden dat vriendje er vandoor ging met een meisje dat bij een peepshow werkte. Ik was woest, en wilde laten zien dat ik minstens zo spannend was als zij. Opeens wist ik zeker dat ik striptease wilde gaan doen. Dat had me altijd al geïntrigeerd, maar als vrouw ga je niet zo makkelijk een stripbar binnen om eens te gaan kijken. Dat deed ik nu wel, ik ben naar La Vie en Rose gegaan, een nachtclub in de Warmoesstraat in Amsterdam, en toen ik die meisjes daar zag dansen, dacht ik: dat kan ik ook. En het betaalde beter dan housedansen.

Mijn vriendinnen geloofden me niet, die dachten dat het wel weer zou overwaaien, zoals alles bij mij altijd overwaaide, maar ik wilde het echt. En zoals dat gaat als je iets echt wilt, ontmoette ik de juiste mensen die me de weg wezen.

Ik kwam in contact met Black Jack, een bekende stripper, die me erg geholpen heeft. Hij heeft me geleerd hoe je moet tea sen eerst de ene schouder, dan de andere, dat soort dingen. En hij heeft ervoor gezorgd dat ik niet in de verkeerde tenten terechtkwam, waar ze je bijvoorbeeld dwingen tot seks.

In de club in het Belgische dorp waar ik werk, is een vrouw de baas. Ze is een Griekse, niet langer dan 1,55 meter, maar mannen die vervelend zijn, zet ze er eigenhandig uit. Drie keer per week dans ik daar, van tien uur 's avonds tot zes of zeven uur in de morgen. We zijn met tien vrouwen, die om de beurt tien minuten op het podium staan. Tussendoor haal je de fooien op in de zaal, praat je met de klanten, drink je champagne.

Mijn specialiteit is paaldansen. Dat heb ik mezelf helemaal moeten leren. In het begin was ik vaak bont en blauw. Tijdens een optreden is mijn teennagel er een keer afgescheurd, hij was op een of andere manier in m'n naaldhak blijven hangen.

Het zijn ook halve circusacts die ik opvoer met die paal. Naar boven klimmen en dan onderstboven met gespreide armen naar beneden komen. En je dan intussen ook nog ontdoen van je outfit. Het is een kunst op zichzelf om daar tien minuten over te doen.

Op een snikhete dag ben ik eens, ondanks een dikke paarse streep over mijn lichaam, naar het strand gegaan. ''Ruzie met je vriendje gehad?'' ''Nee, met de paal'', zei ik, en zo zie ik dat ook. Het is een gevecht tussen mij en de paal. Soms zit hij me vreselijk tegen, het kreng, en soms is hij me goed gezind.

Maar al kost het me nog steeds bloed, zweet en tranen, zeker als ik nieuwe trucs uitprobeer, de show geeft me een ontzettende kick. Als ik opkom in m'n spiderpak, met voorop een groot spinnenweb dat knallend oplicht in het blacklight, en m'n hoge latex lieslaarzen met naaldhakken, vergeet ik alles.

Het is wonderlijk hoe allerlei problemen die ik vroeger had, geen rol meer spelen. Eerst had ik altijd schulden, maar nu kan ik prima rondkomen. Niet alleen omdat ik goed verdien, maar ook omdat ik nu m'n financiën op orde heb. Ik spaar zelfs voor later.

Maar de belangrijkste drijfveer om stripteasedanseres te worden, was dat ik de onzekerheid over mijn eigen lichaam wilde overwinnen. Ik wilde bewijzen dat ik niet te dik was. Dat was een groot issue voor mij. Nu weet ik dat elke man op een andere type vrouw valt. Onder mijn collega's zijn van die minuscule Fran se poppetjes, die zowat verdwijnen als ze achter de paal staan. Ook daar is klandizie voor.

Het is allemaal een kwestie van smaak, en van mode. Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor siliconenborsten. De eerste baas voor wie ik werkte zei meteen: ''Als je nieuwe tieten wilt, zeg je het maar hoor.'' Ik heb het niet gedaan, en inmiddels raakt het geloof ik alweer uit. Toen ik begon bij ons in de club, hadden zes van de tien meisjes siliconen. Nu is het er nog maar eentje. Bij haar zijn ze trouwens wel supermooi gelukt. Ik ben er ook niet tegen verder, iedereen moet het helemaal zelf weten.

Iets anders was dat ik altijd de verkeerde vriendjes aantrok, want hoe groter het probleemgeval, hoe minder ik over mezelf na hoefde te denken. Ik wilde zo graag geaccepteerd worden, en hoe stoerder de mannen waren die voor mij vielen, hoe liever ik het had. Ik deed alles waarvan ik dacht dat het hen zou plezieren, hun leven was altijd belangrijker dan het mijne. Nu heb ik geen man meer nodig om te bewijzen dat ik ergens toe dien, en patsers en macho's hoef ik zeker niet meer.

Voorlopig heb ik even helemaal m'n bekomst van mannen. Dat komt ook door het werk, mijn beeld van mannen is daar niet bepaald positiever door geworden. Sommi gen gedragen zich als varkens, proberen je overal aan te raken, grijpen in je billen als je langsloopt. Jongens met wie je leuk zou kunnen kletsen als je ze in het café tegenkomt, worden ongeleide stijve-pikken-projectielen zodra ze een stripbar binnenstappen. Ze betalen een drankje voor je en even later zeggen ze: ''Schat, zullen we nu naar achteren gaan?'' Dan zeg ik: ''Pardon? Ik ben een danseres.''

Maar ze zijn niet allemaal zo. Zakenlui bijvoorbeeld zijn meestal wel oké. En er zijn mannen die echt fan van me zijn, die speciaal voor mij terugkomen. Daar doe je het voor. Het is macht. Eerst hadden mannen macht over mij, nu heb ik de macht over hen.'

Meer over