'Mijn ouders hadden het kang goed met elkaar'

De scheiding van haar ouders, drie jaar geleden, was voor scholier Basha de Bruijn (18) geen verrassing. ’Ik zag vrij goed dat ze nogal van elkaar verschilden.’ Het gezin heeft er niet erg onder geleden....

‘Ik lijk meer op mijn moeder dan op mijn vader. Mijn moeder is sociaal, heeft veel interesses, is ook nogal uitgesproken en leeft emotioneel gezien in pieken en dalen. Mijn vader is veel vlakker, of liever: gelijkmatiger. Hij is ook een beetje gesloten.

Ik zag vrij goed dat mijn ouders nogal van elkaar verschilden. En ik merkte dat er iets aan de hand was. Er waren veel discussies, over ons, over alles. Toen ik op een avond met vriendinnen zou uitgaan, hoorde ik het ze opeens tegen elkaar zeggen: ‘Over twee weken gaan we het vertellen.’ Ik wist meteen waar het over ging: echtscheiding. Dat had ik al lang zien aankomen.

Twee weken later was het zover, de klassieke situatie: ‘Jongens, ga even zitten, we moeten iets vertellen.’ Hoewel het me niet verbaasde schrok ik toch, alsof je net niet bent aangereden door een auto en nog even moet bijkomen. Mijn hele lichaam tintelde. Voor mijn jongere zusje was het ingrijpender. Zij had het totaal niet verwacht, misschien omdat ze jonger was. Misschien ook omdat ze net als mijn vader de blik wat minder naar buiten heeft gericht. Ik heb het er sinds mijn ouders gescheiden zijn, nu drie jaar geleden, wel met haar over gehad, maar we zijn nog niet echt de diepte ingegaan. Het was meer dat ik in de badkamer, tijdens het opmaken, aan haar vroeg: ‘Hoe gaat het met je?’ En dat zij dan antwoordde: ‘Eigenlijk wel goed.’ En dat ik dan hetzelfde zei.

Mijn vader en moeder huurden een appartementje waarin ze om en om woonden. Mijn zusje en ik bleven in het ouderlijk huis. De ene week kwam mijn moeder daar, de andere week mijn vader. Natuurlijk bracht dat steeds een verandering van sfeer met zich mee: als mijn vader er was, was het rustiger en stiller. Wij vonden het fijn dat we niet steeds hoefden te verkassen, maar zowel papa als mama had er steeds meer moeite mee. Het is raar om als exen in hetzelfde huis te wonen; je kunt elkaar dan niet loslaten en opnieuw beginnen.

Uiteindelijk heeft mijn moeder het ouderlijk huis gekocht en is mijn vader ergens anders gaan wonen. Mijn zusje en ik woonden de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. Maar ik heb ook nog een vriend, en het begon me zo tegen te staan dat ik steeds maar tussen drie huizen aan het pendelen was dat ik sinds kort niet meer bij mijn vader woon. Ik zag er erg tegenop hem dat te vertellen, en hij reageerde zoals hij meestal reageert: zonder al te veel woorden, berustend bijna.

Natuurlijk was mijn moeder er af en toe verdrietig over, dat ze van mijn vader gescheiden is. Maar ik heb me nooit zorgen over haar gemaakt. Ze heeft zich altijd sterk opgesteld en ons, de kinderen, nooit het gevoel gegeven dat ze het niet aankon. Zij nam alle verantwoordelijkheid.

Voor mijn vader ligt dat anders. Hij heeft met de scheiding willen wachten tot mijn zusje en ik allebei het huis uit zouden zijn. Hij heeft het er moeilijk mee gehad dat hij op zichzelf werd teruggeworpen. Mijn vader kan moeilijk alleen zijn. Al snel kreeg hij een nieuwe vriendin, maar veel geluk was hem niet gegund: ze kreeg borstkanker en is na anderhalf jaar overleden. Dat is verschrikkelijk voor hem geweest. In korte tijd is hij, als het ware, twee keer verlaten. Ik heb hem niet echt gevraagd hoe hij die periode ervaren heeft. Van zijn vriendin, die overigens een lieve vrouw was, heb ik me altijd een beetje afzijdig gehouden. Ik had er moeite mee om aan haar te wennen.

Ik denk niet dat mijn moeder ooit nog opnieuw zal trouwen en ik weet ook niet of ze, zelfstandig als ze is, snel een langdurige relatie zal aangaan. Voor mijn vader hoop ik dat wel. Hoe sneller, hoe beter, eigenlijk. Hij is inmiddels wat minder gedeprimeerd, is in therapie gegaan, gaat naar clubjes en zorgt ervoor dat hij niet in zelfmedelijden verzuipt.

Dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan vind ik al met al een goeie keuze. Als kind merk je dat je ouders ongelukkig zijn en dat het pijnlijk is dat hun gevecht uiteindelijk niets heeft opgeleverd. Ik denk ook dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat je je leven lang bij iemand blijft. En als dat wél lukt – wat me mooi lijkt – heb je veel geluk gehad bij het vinden van de enige ware.

Mijn ouders hadden het lang goed met elkaar. Pas nadat mijn zusje en ik geboren waren, begonnen ze uit elkaar te groeien. Mijn moeder wilde dat zij en mijn vader samen voor alles verantwoordelijk zouden zijn, dat ze allebei vier dagen zouden werken en qua opvoeding op één lijn zaten. Maar mijn vader kon dat, denk ik, niet aan: hij is wat traditioneler ingesteld en misschien had hij moeite met wat mijn moeder van hem verwachtte. Ze heeft me later ook wel eens gezegd dat ze denkt dat mijn vader er niet goed tegen kon dat de aandacht opeens tussen hem en de kinderen werd verdeeld.

Op de foto van hun trouwdag zien ze er allebei gelukkig en vrolijk uit. Mijn moeder draagt geen witte trouwjurk maar een zandkleurig mantelpakje. ’s Avonds, op het feest, droeg ze een zwarte glitterjurk – dat kon in de ogen van mijn oma écht niet. Maar mijn moeder trok zich van tradities niks aan en mijn vader liet het lekker gaan. Die trouwfoto is behalve mooi ook roerend: je ziet heel duidelijk dat mijn vader en moeder het ooit heel leuk samen hebben gehad.

Meer over