‘Mijn moeder heeft behoorlijk wat liefdesverdriet gehad’

De vader van scholier Bram Adriaansz (16) voer op zee. En leefde een dubbelleven, met twee vrouwen. Toen Brams moeder hem dwong te kiezen, weigerde hij en vertrokken moeder, zoon en dochter....

‘Mijn vader was er altijd al niet. Zes maanden per jaar werkte hij als schipper op de Middellandse Zee en vervoerde hij op een zeilschip Italiaanse en Spaanse gasten. Mijn zusje en ik werden grotendeels door mijn moeder opgevoed. Dus toen mijn ouders uit elkaar gingen en wij ergens anders gingen wonen, was de overgang niet eens zo groot.

In de jaren ervoor was het altijd een beetje raar als we mijn vader op Schiphol gingen ophalen. Dan stond daar toch een iets andere man dan we in gedachten hadden. Het was soms net alsof je naar een vreemde rende om die te gaan knuffelen. Eenmaal thuis waren we vrij snel weer aan hem gewend. Hij werkte dan niet en kookte, zodat mijn moeder een beetje vakantie had. Het was vooral léúk als hij er was – hij is nogal een lolbroek. Van bekende spreekwoorden maakte hij rare uitspraken: ‘Je hebt de koe horen loeien maar je weet niet waar de tepel hangt.’ Hij houdt er niet van om op het toneel te staan, maar als hij een beetje meer over de X-factor had beschikt, zou dat best iets voor hem zijn geweest.

Mijn vader bleek in allebei zijn levens een vrouw te hebben: in Nederland mijn moeder en op de Middellandse Zee een vriendin. Ik snap dat tot op zekere hoogte, je hebt toch je behoeften als je zo lang van huis bent. Misschien zou ik in die situatie ook vreemd zijn gegaan. Alleen een goede vriend van mijn vader was op de hoogte van zijn dubbelleven. Op een dag zei die vriend tegen mijn vader dat hij het niet langer kon aanzien en dat hij wilde dat mijn vader het aan mijn moeder vertelde, anders zou hij het doen. Toen heeft mijn vader het opgebiecht.

Mijn moeder wilde hem nog een kans geven en zei dat hij moest kiezen. Maar mijn vader zag het probleem niet en wilde noch mijn moeder noch zijn vriendin opgeven. Daarop besloot mijn moeder bij hem weg te gaan, hoe erg mijn ouders het ook vonden om elkaar te verliezen.

Ik was toen 7. Het co-ouderschap werd goed geregeld. We wonen het grootste deel van het jaar bij mijn moeder, maar als mijn vader in Nederland is gaan we in de weekends naar zijn huis in Harlingen. Ook de vakanties brengen we bij hem door. Heerlijk vindt mijn moeder dat, om ook eens een tijd van ons verlost te zijn. En bij mijn vader is het wel cool: zeker in het begin was zijn huis het huis van een vrijgezel, met een hoop rotzooi en overal peuken. We hoefden niets op te ruimen, want dat deed hij zelf ook niet.

Mijn vader is nog altijd met de vriendin van toen. Hij vaart nog steeds. Op dit moment brengt hij een schip van Zuid- Korea naar Colombia. Zijn vriendin heeft een koksdiploma gehaald en zij assisteert hem. Kinderen hebben ze samen niet gekregen: dat zou nooit bij hun levensstijl hebben gepast.

Mijn moeder kreeg na de scheiding een relatie met Kees, een scheepstimmerman. We trokken bij hem in, in een klein dorp in Friesland. Als een vader heb ik hem nooit beschouwd en ik denk ook niet dat hij dat wilde. Na een paar jaar liep de relatie van hem met mijn moeder toch op zijn eind. Maar ze hebben nog steeds contact; een tijdje terug heeft hij nog een vloer bij ons gelegd, tegen een zacht prijsje. Inmiddels heeft mijn moeder een nieuwe vriend, dankzij Relatieplanet, waarvoor mijn zusje mijn moeder heeft ingeschreven onder de nickname ‘maaknietuit’. Daar kwam eerst een korte relatie uit voort met een zeurpiet, en toen met een Groninger die wij nogal een plakkerd vonden. Gelukkig had ze daarna een date met een man met wie het meteen klikte, een bootjesmakelaar. Ze zijn inmiddels twee jaar samen.

Alle grote beslissingen over mijn zusje en mij nemen mijn vader en moeder nog steeds samen. Mijn moeder is altijd van mijn vader blijven houden, maar ze wilde niet getrouwd zijn met een man die ook een ander had. Ze heeft behoorlijk wat liefdesverdriet gehad, maar dat liet ze nauwelijks blijken: ze is een beroepsopvoeder die lange tijd in een kinderdagverblijf heeft gewerkt en sterk wil zijn ten overstaan van de kinderen, een soort God haast die alles voor ze regelt. Maar eens in het jaar zitten we samen op de bank en dan komt het opeens op de scheiding en vertelt mijn moeder dat het haar veel pijn heeft gedaan. Dan barsten we samen in huilen uit, en daarna is het weer goed.

Zelf heb ik lang geroepen dat ik nooit zou gaan trouwen en geen kinderen wilde. Op dat laatste ben ik teruggekomen. Sterker nog: eerst wilde ik acteur worden maar nu overweeg ik om naar de pabo te gaan, omdat het me leuk lijkt om met kinderen te werken. Ik vind het soms moeilijk om nu al keuzen te moeten maken die bepalend voor je leven kunnen zijn. Toch denk ik dat ik wel goed terecht zal komen. Ik kan, net als mijn vader, nogal een lolbroek zijn – sommige docenten vinden mij leuk en dan kun je net iets verder gaan dan andere leerlingen. En ik denk dat ik, net als mijn moeder, het nodige geluk zal hebben: ze wint steeds prijsvragen. Laatst nog won ze een ballonreis en mocht ze een minuut lang gratis winkelen in de Albert Heijn. Maar of ik ooit zal trouwen? Misschien heb ik straks alleen korte relaties, misschien doe ik alleen aan onenightstands, misschien blijf ik vijftig jaar bij dezelfde vrouw. Maar als je gelukkig bent met elkaar is een huwelijk niet nodig.

Meer over