'Mijn lul is nog dikker dan jouw armen'

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander. @henkvanstraten

Henk Schuffmacher: een rot, routinier, misschien wel een dinosaurus. Beeld Henk van Straaten
Henk Schuffmacher: een rot, routinier, misschien wel een dinosaurus.Beeld Henk van Straaten

Henk Schiffmachers shop aan de Ceintuurbaan in Amsterdam heet simpelweg Tattooing. Alsof hij ermee wil zeggen: hier wordt getatoeëerd, wat ze in al die andere shops doen, moet eigenlijk een andere naam hebben. Een tatoeëerder van de oude stempel. 64 jaar oud en veertig jaar in het vak. Een rot, een routinier, misschien wel een dinosaurus.

Grote letters op het raam: Home of the original Hanky Panky. Het is de naam waaronder hij vooral vroeger bekend was. Ik weet nog dat, zo'n vijfentwintig jaar geleden, mijn oudste broer een dolfijntje op zijn schouderblad had laten zetten en thuiskwam met een anekdote: Hanky Panky had zijn ontblote, schriele torso gezien en gezegd: 'Mijn lul is nog dikker dan jouw armen.' Ik was 10. De naam Hanky Panky was gedrenkt in mythologie.

Om elf uur is alleen zijn jongste dochter Texas al in de shop. Blond en vrolijk, in een overall gestoken, simpele tattoos op haar handen. Bezig met de computer, muziek aan het uitzoeken. Het was Texas die besloot in haar vaderlijk huis een paar lades open te trekken. Ze vond een schat aan foto's, gemaakt op zijn vele reizen. Excentriekelingen, skinheads, gangsters. Henk Schiffmacher - Photographer, zo heet het nieuwe boek waarvan zij de curator is.

Een kleine tien minuten later is daar de baas. Puffend en onhandig duwt hij een witte fiets naar binnen; de fiets en hij passen niet naast elkaar in de deuropening. Flinke man, nog flinkere baard, nog flinkere buik. Net als zijn dochter draagt hij een overall. Oogt een stuk ouder dan toen ik hem voor het laatst zag, een jaar of vier geleden. Voorafgaand aan het Boekenbal zaten we naast elkaar tijdens een diner, al herkent hij me daar nu niet meer van. Ouder dan de vier jaar die hij sindsdien ouder is geworden, bedoel ik. Zijn ogen een beetje waterig, zijn rimpels diep. De ademhaling van iemand met gewicht, zowel fysiek gewicht als gewicht van de ziel. De bravoure is afgenomen, er is een zekere kwetsbaarheid bloot komen te liggen.

'Waar moeten we naartoe dan?', vraagt hij, een beetje verward, als hij hoort dat deze rubriek in feite een lift betreft. Hij hoeft helemaal niet onderweg, zegt hij.

Tien minuten later heeft hij mijn hand vast en kijkt hij, nu met een bril op, naar het stukje huid waarop hij freehand - dus zonder uitgetekend ontwerp - een dolkje met een hart gaat tatoeëren.

Ondertussen praat hij. En veel. Over vroeger. De tattoowereld van toen. De tijd waarin tatoeages nog werden gedragen door mariniers, rocksterren, criminelen, paradijsvogels. Je voelt het aan alles: Schiffmacher komt uit die tijd en is een van de laatsten die nog leven om erover te kunnen vertellen. Een jukebox van anekdotes. Ik heb het vermoeden dat de luisteraar er niet zoveel toe doet; als er maar een luisteraar ís.

Schiffmacher in 2011. Beeld anp
Schiffmacher in 2011.Beeld anp

Hij fronst als hij me tatoeëert. Ik heb al best wat tatoeages, maar nooit eerder werd er eentje met zo'n snelheid en achteloosheid in mijn huid gekerfd. 'Zo goed?', vraagt hij, en trekt voor ik kan antwoorden zijn latex handschoenen al uit. De dolk is een beetje vreemd: waar hij het hart ingaat, is hij flink smaller dan waar hij eruit komt.

Meer leven in de shop nu. Twee jongere tatoeëerders hebben bekers koffie meegenomen. Er wordt gekletst. De tattoo-apparaatjes beginnen te zingen. De dag begint.

Met mijn slordige dolk en een beker koffie loop ik naar buiten. Een beetje beduusd, maar content.

Meer over