'Mijn gezicht staat van nature niet heel zonnig'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Sanne Wallis de Vries (34) die geregeld te zien is als koningin Beatrix in het tv-programmma Kopspijkers....

Hoe wordt een mens koningin?

'Beetje hautaine blik, ogen half dicht, voorhoofd omhoog, kin omhoog, heel erg die koontjes trekken zo.

De mond strak - sowieso het gezicht vrij strak. De langzame motoriek wanneer je je tot iemand richt: ” Zeker, mijnheer Spijkerman.” En heel erg blijven zitten onder dat kapsel, alsof het enorm zwaar is.'

Dat is het waarschijnlijk ook.

'Ja, je weet niet wat erin zit.'

Moest u lang zoeken voor u haar had?

'Van alle vrouwen die ik heb gespeeld, vind ik dat ik het meest op haar lijk. Bij veel rollen moet ik enorme bekken trekken en die ook geconcentreerd vasthouden. Maar bij haar zak ik er zo in: die blik, die houding, daar zit ze. En naarmate ik haar vaker speel, wordt ze ook losser.'

Wat denkt u dat ze ervan vindt?

'Als ze het ooit ziet hoop ik dat ze erom kan lachen.

Ik denk het wel.'

U hebt uzélf hier wel wat 'vierkant' neergezet.

'Ik schrik er zelf ook van. Die scherpe kaaklijn. Zo lijk ik meer op mijn broer dan op mij.'

Maar ook zo streng, tikkeltje nurks.

'Mijn gezicht staat van natúre niet heel zonnig. Maar als ik ga lachen, kijk maar, ziet het er heel anders uit.'

Iets ongenaakbaars straalt u ook wel uit - ze hoeven u weinig meer te vertellen.

'Mag dat ook door afwezigheid komen? Of door onzekerheid? Of innerlijke paniek?'

Natuurlijk.

'Ja, maar dat is ook weer niet helemaal waar. In mijn werk weet ik inderdaad steeds beter wat ik wil en wat ik kan. Daar heb ik geleerd mezelf op een zakelijke manier te verkopen, als een product bijna.'

Maar de privé-Sanne is minder gedecideerd?

'Stukken. Die is buiig, maakt van haar hart een moordkuil en is eerder bangig dan stoer. Als het bijvoorbeeld om de confrontatie met sterke vrouwen gaat, loop ik liever een blokje om.'

Speciaal bij sterke vrouwen?

'Dan voel ik me zo snel een jongetje. Als vrouwen met elkaar over vrouwenonderwerpen gaan praten, heb ik de neiging om door de achterdeur naar buiten te glippen. Uit een combinatie van desinteresse, ergernis en jaloezie.'

Omschrijf de kleine Sanne eens?

'Sanneke, hè - zo heet ik eigenlijk. Overdag heel druk om dan 's avond weer naar beneden te komen, in nachtpon, omdat ik niet kon slapen van de zorgen. Tobberig en speels, ja, die twee dingen typeerden me wel.'

Hoe ligt de balans nu?

'Dat serieuze, wat sombere, zal er altijd wel in blijven zitten. Maar tegenwoordig tob ik minder, en dóe ik meer. Ook omdat ik zelf een kind heb - dan heb je je slaap hard nodig'

Waar komt het spelen vandaan?

'Van het niet snappen waarom mensen doen zoals ze doen. En van de giecheligheid om conventies. Om de stilte in een volle lift als de deuren dichtgaan. Daar kan ik niet tegen. Dan móet er iets gebeuren.'

Hebt u de rol van moeder onder de knie?

'Ik sta weleens voor de spiegel met mijn dochter op de arm. Ben ik een moeder, denk ik dan. Ja, reken maar. Maar misschien niet het archetype ” moeder” zoals sommige vrouwen dat kunnen zijn. ” Hé, je bent nog gewoon Sanne”, riep Theo Maassen laatst. Ja, dat geloof ik ook.'

Lijkt uw dochter op u?

'Ze heeft in ieder geval mijn mond. Dat is het eerste wat ik zag toen ik haar optilde. Ah, de mond van Pake.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Als een energieke, positieve, enthousiaste vrouw. Leuk als mannen dat van je denken. Of denken ze dat al?'

Meer over