PostuumMichael Nesmith (1942 - 2021)

Michael Nesmith (78), begaafd muzikant die werd achtervolgd door het ‘boyband-imago’

Michael Nesmith van The Monkees is vrijdag op 78-jarige leeftijd overleden aan hartfalen. De zanger ontpopte zich als een artistieke duizendpoot, maar zal het meest worden herinnerd om de jaren met zijn Beatlesachtige boyband, die was ontstaan uit een televisieserie.

Menno Pot
Mike Nesmith op de televisieset van The Monkees. Beeld Getty Images
Mike Nesmith op de televisieset van The Monkees.Beeld Getty Images

‘The Prefab Four’ werden ze genoemd: The Monkees, de vriendelijke, na auditie samengestelde popgroep die vanaf 1966, in een eigen tv-serie, het Amerikaanse antwoord op The Beatles moest worden. Een soort boyband eigenlijk, die enorme hits scoorde met liedjes van externe songschrijvers als Neil Diamond (I’m a Believer).

Dat ‘prefab’-imago frustreerde de bandleden, de talentvolste van het stel voorop: de zaterdag op 78-jarige leeftijd overleden Michael Nesmith. Hij was een begaafd songschrijver, maar zijn liedjes werden meestal afgewezen. Hij was een prima muzikant, maar op de eerste twee albums speelden sessiemuzikanten. Hij sprak er soms getergd over.

Nesmith onderging in 2018 een zware hartoperatie, maar stierf volgens zijn familie een natuurlijke dood, thuis in Californië, in het bijzijn van zijn dierbaren. In de tv-serie was Mike de lange, gevoelige jongen met bruine ogen, Texaans accent en wollen mutsje.

Vanaf 1967 dwongen The Monkees meer creatieve zeggenschap af, na opstand tegen hun ‘boss’, Don Kirshner.

Rootsy rockalbums

Ná The Monkees, vanaf 1970, maakte Nesmith een reeks prachtige rootsy rockalbums op eigen titel, die destijds slecht verkochten, maar nu als hoogwaardige, vroege countryrockalbums worden gezien.

Al tijdens de audities voor The Monkees, in 1965, was duidelijk dat Nesmith het meest in zijn mars had. Eén van zijn liedjes, het door hemzelf gezongen Papa Gene’s Blues, verscheen op het titelloze debuutalbum (1966). Ook mooie songs als Mary Mary, The Kind of Girl I Could Love, You Told Me, Sunny Girlfriend en Tapioca Tundra haalden in 1967 en 1968 de albums.

Vaker stootte hij zijn neus. Zo werd Different Drum afgekeurd. Nesmith gaf het aan de groep Stone Poneys, die er in 1967 een grote hit mee had: de grote doorbraak van hun zangeres, Linda Ronstadt.

Wat Nesmith kon, valt te horen op de countryrockalbums die hij vanaf 1970 maakte met The First National Band, zoals Magnetic South en Loose Salute (beide 1970). Een van zijn mooiste soloalbums uit de jaren daarna draagt de cynische titel And the Hits Just Keep on Comin’ (1973): nooit haalden zijn albums de Top 100, tot zijn verdriet, zeker toen bands als de Eagles wél succes boekten met een vergelijkbare sound. Het ‘boyband-imago’ achtervolgde hem.

Novelle

Nesmith bracht een album uit met een novelle erbij (The Prison, 1974) en was in 1979 succesvol met een programma voor Nickelodeon, PopClips, waarin hij videoclips aan elkaar praatte. Hij verkocht het idee aan TimeWarner, dat daarna met muziekzender MTV op de proppen kwam. Ook een groot succes: Elephant Parts (1981), een videocassette (VHS en Betamax) met liedjes en komische sketches.

Voor de regelmatige Monkees-reünies bedankte Nesmith meestal, maar soms deed hij mee, met steeds meer plezier. Tot een paar weken voor zijn dood was hij nog als The Monkees op tournee met Micky Dolenz, die nu de laatste nog levende Monkee is, want Davy Jones (2012) en Peter Tork (2019) overleden al eerder.

Tijdens de laatste tournee richtte Nesmith zich graag even tot het publiek, omdat hij de behoefte voelde te benadrukken dat hij toch wel met veel plezier, liefde en dankbaarheid terugkeek. Eigenlijk op alles.

Meer over