&ME

Een sterke, ontroerende en gelaagde film, dit &ME, temeer vanwege de locatie-opnamen in Brussel en Straatsburg.

KEVIN TOMA

Veertiger Eduard heeft het gehad in Berlijn, de jonge Spaanse Edurne is klaar met geboortestad Sitges. Beide vertrekken naar Brussel, om bij het Europees Parlement te gaan werken. Twee mensen die denken te kunnen aarden in een omgeving zonder wortels; de sliert verhuiswagens die het Parlement maandelijks van Brussel naar Straatsburg en terug verplaatst, trekt herhaaldelijk aan de camera voorbij als een symbool voor ontheemding en onrust.

Eenmaal in Brussel ontpopt &ME, naar de roman Fremdkörper van co-scenarist Oscar van den Bogaard, zich tot een fijn, doezelig romantisch drama. Op de trap naar zijn kantoor kijkt Eduard net iets te lang naar één van de verhuizers - de introverte Nederlander Richard - waardoor hij frontaal tegen Edurne botst; de twee moeten elk naar het ziekenhuis met een gebroken arm. 'E-D-U,' zegt zij verbijsterd nadat ze zich aan elkaar hebben voorgesteld. 'Dat kan geen toeval zijn.' Inderdaad: Eduard en Edurne zijn voor elkaar gemaakt. Op de een of andere manier, althans.

Hij, de zoekende veertiger die het allemaal niet meer weet. Zij, het zo luchtig mogelijk levende meisje dat elk uur een foto maakt en halsstarrig in onvoorwaardelijke trouw blijft geloven. Denkt ze. Mooi hoe acteurs Mark Waschke en Verónica Echegui elke scène een lading aan voelbare, maar niet uitgesproken emoties geven: Edurne's bijna kinderlijke blijheid, Eduards innerlijke worstelingen, het lastig te peilen karakter van hun relatie, het wordt met subtiele toetsen neergezet. Regisseur-scenarist Norbert ter Hall (Monte Carlo, A'DAM-E.V.A.) kiest daarbij voor een onnadrukkelijke cameravoering, geeft de dialogen alle kans om te meanderen en vertrouwt wijselijk op de zeggingskracht van zijn spelers.

Bijzondere combinatie, zo'n naturelle, soepele stijl en een van lotsbestemmingen en symboliek aan elkaar hangende plot. En het werkt; totdat verhuizer Richard een grotere rol krijgt. Hij stapt als geheimzinnige vreemdeling in en uit de film en heeft vooral een functie ten opzichte van de twee andere hoofdpersonages: hij moet hun levens naar een nieuw kruispunt leiden en dan misschien gewoon weer weggaan. Dat zegt hij dan ook de hele tijd, 'Ik moet gaan' - zó vaak dat het iedereen op de zenuwen begint te werken.

Uiteindelijk loopt de film enigszins vast op die alsmaar verschijnende en verdwijnende jongen. De souplesse waarmee eerdere toevalligheden werden opgediend, maakt plaats voor een houterige regie en dito spel. Alsof Ter Hall en acteur Teun Luijkx niet goed wisten hoe ze Richards ontwijkende gedrag geloofwaardig moesten maken.

Toch een sterke, ontroerende en gelaagde film, dit &ME, temeer vanwege de locatie-opnamen in Brussel en Straatsburg. Ter Hall heeft een goed oog voor strak ingerichte vergaderzalen, kille foyers, trappen en glasfaçades; ruimtes die door de maandelijkse EU-verhuizing ronduit zielloos blijven. En eindelijk eens iemand die in het Atomium het perfecte decor voor een melancholieke liefdesscène zag.

undefined

Meer over