metamorfose

De metamorfose van HP/de Tijd, een hyperpresident en een winnende pudding.

W at is uw huidige gemoedstoestand? 'Een beetje weemoedig, omdat we stoppen als weekblad, maar ook, omdat we aan een nieuw leven beginnen: vol verwachting klopt ons hart.' Ja, het moment is daar: HP/ De Tijd, ooit De Tijd, en de Haagse Post, houdt op te bestaan als weekblad. Vanaf de volgende editie is HP een maandblad, met online activiteiten.


De redactie veroorlooft zichzelf om die reden een glimp van weemoed, geraffineerd gecombineerd met wat exposure: de gehele redactie vleit zich op de denkbeeldige sofa voor de Proustaanse questionnaire, al jaren een vaste rubriek in HP. Verder staat het nummer, hoe toepasselijk, in het teken van Metamorfose. Dus is er een fotodocument over 'vrouwen in aanbouw', een wel heel plastische omschrijving van puberende 14-jarigen die, voorzien van de nodige maquillage, eruitzien als dames in de dop en zonder als rechtstreeks uit de buurtspeeltuin geplukte kinderen.


Een goede vondst in de categorie metamorfose, is het artikel over 'politieke toverballen': van Ferdinand Domela Nieuwenhuis (eerst evangelisch-luthers predikant, later vurig wegbereider van de socialistische beweging en nog later anarchist) tot Pim Fortuyn (als marxistisch bevlogen, bebaarde jongeman verzeild geraakt bij de PvdA, daarna overgestapt naar de CPN en vanaf daar, toen hij links niet verder kon, de weg naar rechts ingeslagen.)


Behalve deze twee extremen rekent HP ook Wim Kok (van vakbondsleider tot ex-politicus met aan iedere vinger een dik betaald commissariaat) en Paul Rosenmöller (Van links politicus met een rijke vader, via een slingerpad, tot programmamaker) tot de toverballen.


De naam toverbal is niet van toepassing op de Franse presidentskandiaat François Hollande. Wel veel andere benamingen, blijkt uit een groot, diepgravend, profiel in Vrij Nederland:pudding, vanwege zijn conflictvermijdende instelling, machiavellist, Robin Hood en Normale Man. Dat is nogal wat, voor één mens. Toch is de strekking van het stuk duidelijk: Hollande gaat winnen, omdat hij vastbesloten en handig en eerder omdat hij bepaalde dingen niet doet (het populistische volksdeel proberen terug te veroveren) of heeft gedaan, ( het in 2007 al opnemen tegen Sarkozy en gigantisch verliezen) dan omdat hij zo slagvaardig is.


Elsevier profileert overigens zijn tegenstander, aan de hand van een balans: wat hebben vijf jaar hyperpresident Sarkozy Frankrijk opgeleverd, behalve de vele pikante foto's met La Bruni, ook te zien in Elsevier? Best veel, is de conclusie. Hij heeft Frankrijk bestuurlijk eenvoudiger gemaakt, en het waterhoofdachtige overheidsapparaat wat kleiner. En hij schitterde internationaal, als charmante lakei van Angela Merkel. Maar één ding ontbreekt: het vertrouwen van de Fransen.


Dat constateert ook De Groene Amsterdammer, in een, voor de beide presidentskandidaten, gitzwarte analyse van de huidige politieke constellatie in Parijs. De beide kandidaten hebben geen eenduidig verhaal, laat staan dat ze haalbare doelen nastreven. De auteur vermoedt dat, wie er straks ook regeeert, Jean-Luc Mélenchon, de leider van het ultralinkse Front de Gauche, wel eens de hond zou kunnen zijn die er met het been vandoor gaat. Hoe het ook zij, Parijs wacht een metamorfose.


Meer over