Met 'Niet meer doen, Kevin' vind ik deze discussie nu wel gevoerd

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 7 november 2017.

'Kevin Spacey? Ik kan echt nog wel naar hem kijken.' Beeld epa
'Kevin Spacey? Ik kan echt nog wel naar hem kijken.'Beeld epa

Brief van de dag: 'Niet meer doen, Kevin', lijkt mij meer dan genoeg

De kop van het stuk 'Kunnen we nog kijken naar Kevin Spacey?' (Ten eerste, 4 november) is op zijn minst tekenend voor de hysterie die momenteel is losgebarsten rondom alle vormen van mogelijk ongewenste intimidatie.

Ook ik ben door de media-aandacht aan het denken gezet: 'Is het mij weleens overkomen? Ben ik ooit ongewenst aangeraakt of bejegend?' Het antwoord is ja, ook mij is het meer dan eens overkomen en ook ernstiger dan enkel een aanraking, maar dat zet mij er in elk geval niet toe om de personen in kwestie nu alsnog eens even fijn en public aan de schandpaal te nagelen. Waarom niet? Omdat ik dat liever straight face doe en ook destijds wel heb gedaan.

En ook omdat ik het niet in verhouding vind staan tot de afschuwelijke ervaringen die te veel vrouwen en mannen hebben moeten doorstaan die werkelijk seksueel zijn misbruikt. Zij zijn al genoodzaakt om met dit trauma een weg te vinden om door te gaan, hoe zullen zij zich voelen als een simpele hand op een knie al als extreem ongewenst wordt weggezet? En gaan we vanaf nu elke vorm van aandacht, een opmerking, een aanraking, als on gewenst bestempelen? Alsjeblieft niet, zeg! Mannen zijn jagers, dat is een eeuwenoud vaststaand gegeven, maar vrouwen zijn niet weerloos en anno 2017 ook zeker niet op hun mondje gevallen. 'Handen thuis' of 'Opzouten jij', lijkt mij meer dan duidelijk. Daar heb je geen podium of media voor nodig.

En Kevin Spacey? Ik kan echt nog wel naar hem kijken. 'Niet meer doen, Kevin', lijkt mij meer dan genoeg en daarmee vind ik deze discussie nu wel gevoerd. Over graag tot ander nieuws: kindhuwelijken in Bangladesh bijvoorbeeld.

Machteld Paassen, Almelo

Retorische vraag

Ik lees sinds 1965 elke dag de Volkskrant. Toen als jong volwassene.

De vraag of we dan niets geleerd hebben van kredietcrisissen werd vaker gesteld in de krant. Het antwoord is: nee, natuurlijk niet. Een nieuwe generatie politici, huizenkopers, beleggers en journalisten vindt zichzelf uit.

Dat is maar goed ook, want ik wil als oudere mijn 'well to do'-generatie niet als voorbeeld stellen. Met geld spelen is onweerstaanbaar en van alle tijden.

Noël Bossier, Nunspeet

Rode Kruis

In aanvulling op de brief van Magna Kraaijeveld 'jeukende borstrokjes' (U, 4 november).

Mijn vader lag in Bangkok bij te komen van vier jaar Birmaspoorweg. Mijn moeder, zusje en ik gingen er vanuit Batavia heen met een bommenwerper. We hadden helemaal niets en het Rode Kruis gaf mijn moeder een onderjurk en een jurk. De beide meisjes moesten het doen met ieder een onderbroek. Van de onderjurk maakte mijn moeder twee rokjes.

Als klap op de vuurpijl verstrekte het Rode Kruis drie paar linkerschoenen. Linkerschoenen, want ze waren apart van de rechterschoenen opgeslagen om diefstal te voorkomen.

Anke van Essen, Spijkenisse

Stelen of bestolen worden

Sheila Sitalsing vat in haar column (Ten eerste, 6 november (+)) weer eens prachtig samen wat een aantal kritische mensen al decennialang aan de grote klok proberen te hangen. De elite van de mondiale financiële wereld is sluw genoeg om weinig tot geen belasting af te dragen en geen overheid krijgt vat op die ontwijking.

Wat de schatkist aan internationale inkomsten misloopt, verhaalt men nationaal, op de particulier en de middenstand. De massa legt zich onder de verzuchting 'maak je niet druk, je doet er toch niks aan' neer bij deze misstand.

Geen overheid lijkt plannen te maken dit onrecht rigoureus aan te pakken.

Sterker nog, elke regering legt zich neer bij de macht van het geld, met als excuus de buitenlandse investeerder niet te willen afschrikken. Ten slotte stelt Sitalsing vast dat onze huidige staat van beschaving ons weerhoudt van een revolutie. Ze uit de wens dat de belastingontwijkers uit eigen beweging beschaafd mogen worden. Dat leidt tot de morele vraag of het tot dat moment geoorloofd is zo veel mogelijk ook zelf te verdonkeremanen. Rechtvaardigt niet de overheid het credo 'het is stelen of bestolen worden' door niets tegen die grootschalige ontvreemding te ondernemen?

Frits Hendrik Emmerik, Den Haag

Goede woorden

Kan er misschien een einde komen aan het gezeur over: was Eberhard van der Laan wel zo heilig? Wij Amsterdammers beweren niet dat Eberhard heilig was. Hij was bij ons zo geliefd omdat hij een mensenkenner was en goed vorm kon geven aan zijn betrokkenheid bij ons; daardoor wist hij ons aan zich te binden.

Zo was hij de enige gezagsdrager die bij de vreselijke gebeurtenis bij Charlie Hebdo de goede woorden wist te vinden: 'We hebben allemaal hoofdpijn' en 'Je kunt bang zijn en tegelijk moedig'. De regeringsleiders die toen riepen: 'We zijn niet bang' sloegen de plank mis. Wij waren namelijk wel bang.

Gezagsdragers kunnen mensen alleen goed helpen als zij eerst hun gevoelens verwoorden en hun vervolgens een steuntje in de rug geven. Van der Laan dacht over dergelijke dingen heel goed na. Wat dat betreft zouden andere gezagsdragers een voorbeeld aan hem kunnen nemen.

Joke Dijkstra, Amsterdam

Eberhard van der Laan (r) tijdens een demonstratie na de aanslag op Charlie Hebdo. Beeld anp
Eberhard van der Laan (r) tijdens een demonstratie na de aanslag op Charlie Hebdo.Beeld anp
Meer over