Met moeite zo snel als een vrouw

Nooit eerder nam een roeier uit Kenia deel aan de Spelen. Via een speciaal Afrikaans kwalificatietoernooi slaagde Ibrahim Githaiga (35) daar wel in....

Van onze roeimedewerker Anne de Lange

Ibrahim Githaiga leert snel bij, razend snel zelfs. Zonder een spier te vertrekken beweerde de Keniaan dat zijn doel aanvankelijk een gouden olympische medaille was geweest. Maar na Githaiga's allereerste kennismaking met het Europese roeien, tijdens een wedstrijd in Luzern, paste hij zijn verwachtingen snel aan.

In tegenstelling tot zijn hardlopende landgenoten die op de atletieknummers in Athene een gerede kans maken op een podiumplaats, is Githaiga (35) hardloper noch medaillekandidaat. Hij is een roeier en vertegenwoordigt zijn land in die tak van sport als eerste. En dan nog wel in de skiff, uitgerekend het koningsnummer.

'Mijn doel is het roeien in Kenia te promoten. Hopelijk stappen door mijn olympische deelname meer landgenoten in een roeiboot. Het zou toch prachtig zijn als over vier jaar een Keniaan een medaille kan winnen', zegt de inwoner van Mombassa.

Op het moment dat hij zijn weinig realistische olympische ambities ontvouwde goud in de skiff had hij weinig benul van het niveau van de tegenstanders. De Keniaan had zich via een voor Afrikanen gereserveerd toernooi voor Athene gekwalificeerd. Winnaar Ali Ibrahim uit Egypte bleek nog een paar maten te groot, maar Githaiga bleef wel in de buurt van een Tunesien een Algerijn en verdiende ten koste van een Marokkaanse deelnemer een ticket.

In Nederland had Githaiga de selectie nooit overleefd, maar als Keniaan profiteerde hij van deze speciale kwalificatiemogelijkheden. De internationale roeifederatie (FISA) beoogt met deze kunstgreep, net als in Zuid-Amerika en Azihet deelnemersveld tijdens de Spelen te verbreden. De FISA regelt voor de nieuwkomers bovendien trainingsboten en coaches.

Zo werd de Amsterdammer Jasper Smink door de federatie benaderd om Githaiga naar Athene te begeleiden. Zijn pupil roeit pas kort. Githaiga: 'Mijn vader is boer, vroeger woonde ik in het binnenland. Ik deed aan hardlopen, zoals eigenlijk iedereen in ons dorp. Ik heb zelfs nog tegen Paul Tergat gelopen, die won toen. Ik ben een beetje te zwaar gebouwd voor hardlopen.'

Zijn leven veranderde compleet toen hij een paar jaar geleden in dienst kon komen van de marine. Hij verhuisde naar de havenstad Mombassa waar hij voor het eerst in aanraking kwam met roeien. 'Samen met een aantal andere mariniers train ik, als het werk het toelaat, elke dag. Ik vind het een mooie sport.'

Als schutter van de marine zag hij al heel wat van de wereld. Hij deed de havens aan van ondermeer Tanzania en Madagaskar. Nooit eerder was hij echter in Europa. Pas nadat hij zich voor de Spelen had gekwalificeerd, vloog hij naar Nederland om zich, slechts een paar maanden voor de opening, bij zijn toegewezen coach te voegen.

Smink transporteerde zijn nog nauwelijks geacclimatiseerde pupil in zijn cabriolet naar het Zwitserse Luzern om daar deel te nemen aan de wereldbekerwedstrijden. 'Hij was behoorlijk onder de indruk. Hij zag wat mensen op de Rotsee roeien en vroeg of zij met een wedstrijd bezig waren. Ik moest toen uitleggen dat het slechts om een training ging.'

In Luzern eindigde de Keniaan op de laatste plaats. 'Maar hij gaat nog steeds met sprongen vooruit', meent Smink, clubcoach van het Rotterdamse Skadi. Hij belegde een trainingskamp in de Maasstad. De club stelde een skiff ter beschikking en verzorgde een onderkomen in een studentenhuis, gevuld met louter roeiers.

Skiffeur Dirk Lippits hoeft zich ondanks die hulp en trainingsfaciliteiten nog geen zorgen om de Keniaan te maken. Smink: 'Inmiddels kan hij net skiffeuse Femke Dekker bijhouden.'

Meer over