'Met mijn ogen schijn ik iets te kunnen doen'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Jeltje van Nieuwenhoven (61), sinds oktober 2004 gedeputeerde van de Provincie Zuid-Holland....

Zegt u eens eerlijk?

'Nou ja, goed, ik heb hem niet helemaal zelf getekend. Dat heeft iemand van de afdeling vormgeving hier op het provinciehuis gedaan. Maar wel op mijn aanwijzingen, hoor. Met de schop in de grond. ” Nu aan het werk”, dat idee.'

Want het fractievoorzitterschap was een eitje?

'Absoluut niet. Daar moest ik proberen van 41 man een eenheid te smeden. Maar nu ben ik ” kleine uitvoerende”- zelf verantwoordelijk. Dat voelt heel goed.'

Vergaderen over de fusie van Zwijndrecht en Heerjansdam.

'Voor de burgers van Zwijndrecht en Heerjansdam is dat van groot belang.'

Wat is het grootste misverstand over u?

'Precies dat wat u nu suggereert. Het idee van: die Jeltje zit op een te lichte post.'

Wat vinden collega's van u?

'Dat ligt er aan waar ze staan, politiek gezien. Soms ben ik een kundig bestuurder, dan weer een haaibaai.'

Maar wat prijzen ze in u?

'Ik kan heel goed de lijn van een betoog of een debat vasthouden, daar heb ik heb als Kamervoorzitter ook veel plezier van gehad. En ik heb het vermogen om, al zet ik geen punten in mijn zinnen, ingewikkelde zaken toch helder uit te leggen. In simpele taal.'

Minpuntje?

'Mijn ongeduld. Maar dat wordt al beter.'

Wat is het grootste vooroordeel over u?

'Hoe kan dat MULO-meisje nou Kamervoorzitter worden? Dat heb ik wel horen fluisteren; een enkele columnist heeft het opgeschreven. Het idee dat je met mulo minder zou kunnen bereiken.'

Welk advies krijgt u vaak van vrienden?

'Adviezen krijg ik aan de lopende band. Vriendinnen van me hameren er bijvoorbeeld al jaren op dat ik me meer als éminence grise moet gedragen, zeker toen ik Kamervoorzitter werd. Maar het lukt zo moeilijk.'

Het blijft altijd 'Jeltje'?

'Ik stap laatst om een uur of twaalf uit de tram hier in Den Haag. Staat er een groepje studenten: ” Hé Jeltje, ga je mee een biertje drinken?” Aan een vrouw van zestig. ” Ach nee, jongens”, zeg ik, ” het is al zo laat. Ander keertje.”'

Waar zit hem dat in, denkt u?

'Ik weet niet. In een drukke stationshal ben ik ook altijd degene aan wie een oud dametje vraagt naar welk perron ze moet. Het heeft te maken met je manier van kijken - hoe je je blik richt. En mensen met krullen worden vaak aardig gevonden.'

Ze zijn toch wel van uzelf, die krullen?

'Spierwit waren ze toen ik een kind was. En ik haatte ze. Maar ik kan het moeilijk bewijzen: ik sta op heel weinig foto's uit die tijd. Ik durfde niet. Bij ons thuis hingen drie grote portretten van mensen die overleden waren en ik zag een verband. Laat je nooit fotograferen, dacht ik.'

Wat vinden mannen aantrekkelijk aan u?

'Ik zou het niet weten. Je kunt wel met me lachen, dat vinden sommigen wel leuk, anderen weer niet.'

Maar uiterlijk?

'Met mijn ogen schijn ik iets te kunnen doen. En als ik vroeger weer eens op dieet wilde, zei mijn echtgenoot: ” Er kan niet genoeg Jeltje zijn.” Dat is toch wel echte liefde?'

Komt er ooit weer zo een langs?

'Hij is vijftien jaar geleden overleden, en een goeie vriendin van me zei laatst: ” Daarna heb je ook nooit meer je best gedaan.” Dat kan zijn, onbewust. Het idee dat het toch nooit meer zo leuk wordt als toen.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Ik kom blijkbaar vertrouwenwekkend over, dat is iets om trots op te zijn. Daarnaast, ja, zou ik ook wel iets gezaghebbends willen uitstralen. Maar ik kan het niet. Of ik wil het niet. Ik weet het niet.'

Meer over