'Met een knoop in mijn maag naar het werk gegaan'

Winkelcentrum De Ridderhof, plaats delict, maar bovenal een gemeenschap van mensen.

ALPHEN AAN DEN RIJN - Het is alsof De Ridderhof ontdekt dat het ten diepste geen winkelcentrum is met kopers en verkopers, geen gangenstelsel van aanbiedingen, voordeelprijzen en 'Weg = Pech'-uitverkoop.

Als de dierenwinkel, de tabakswinkel en de groentewinkel, en vrijwel alle andere dinsdag voor het eerst weer open zijn na het bloedbad in Alphen aan den Rijn, blijkt De Ridderhof bovenal een gemeenschap van mensen die meer dan ooit lijken te beseffen dat ze het samen moeten rooien in dit 'oneerlijke' aardse bestaan.

'Je hoort in mijn leven. Ze zei het echt. De vrouw kwam daarnet mijn winkel binnen en zei: jij bent mijn visboer en daarom hoor je in mijn leven.'

Baghdad Sadaqui (42) heeft nog geen tijd gehad om prijskaartjes bij de makreel te zetten. Tonijnsalade heeft hij nog niet kunnen maken en in een witte wandtegel achter hem zit nog een door de recherche omcirkeld kogelgat. Maar zijn handen zijn weer vet van het schoonmaken van de haring. 'Ik heb wel zalmsalade, die is ook heel lekker.'

Even buigt zich een doorgaans getapte vutter over de toonbank. Met een schorre fluisterstem en een plat accent uit de Randstad: 'Ik wil alleen maar zeggen dat ik ontzettend blij ben je weer te zien.'De man knipt met zijn vingers, en wijst met een veelbetekenende blik op de eigenaar van Topvis - inderdaad, het was kielekiele geweest.

Voor zijn viswinkel heeft Sakaqui drie kaarsen neergezet ter nagedachtenis aan de 'vaste klant' die daar 'zijn laatste adem heeft uitblazen'.

Altijd kwam Frans Deutekom (80) in zijn scootmobiel op zaterdag langs voor dezelfde bestelling. 'Mijn zoon vroeg hem meteen of hij maar weer twee scholletjes voor hem zou klaarmaken. Hij hield van echte Hollandse vis. Maar hij wilde voor de verandering drie lekkerbekjes. Ze lagen in het vet te spetteren toen het geratel begon. Klanten vluchtten de zaak binnen. Maar de doorgang naast de toonbank is smal. De meneer kon niet op tijd wegkomen. Hij was op de verkeerde plek.'

Pas anderhalf jaar runt Sakaqui de vishandel in De Ridderhof. 'Ik ben geboren in Marokko, maar alles wat ik over vis weet, heb ik in Nederland geleerd. Ik heb jaren op de markt gestaan, en dan nu dit. Zaterdagnacht heb ik slecht geslapen. Daarna ging het wel weer. Dit is het leven.' Hij glimlacht gelaten. 'Ik weet nu: ik heb een band met mijn klanten.'

Het is druk. Het winkelcentrum is gebouwd als een passage: met ronde overkapping van plexiglas, die daglicht binnenlaat in de smalle gangen. Overal omhelzingen en begroetingen en kalme gesprekjes van 'hoe is het nou?' en 'waar was jij toen...?' Het bezoek van burgemeester Bas Eenhoorn was niet nodig om de buurtbewoners over hun drempelvrees heen te halen. Kapotgeschoten winkelruiten zijn met houten planken dichtgespijkerd, maar verder is er weinig dat nog herinnert aan de eerste blinde schietpartij door een ontspoorde jongen in Nederland.

De poppen in de etalage van Square Mode - 'maat 36 t/m 56' staat op de ruit - zijn aangekleed in stemmige zwart-witte creaties. Eigenares Margriet ter Haar (68) overleefde de schietpartij niet, toen ze klanten nog snel haar winkel in probeerde te loodsen. 'Een HELDIN', staat op de deur. Ter nagedachtenis zijn enkele regels van Annie's Song van John Denver uitgetypt: 'Come let me love you/ let me give my life to you/ let me drown in your laughter/ let me die in your arms'. Tegen de pui stapelen de bloemen zich op.

Twee meter ertegenover staat verkoopster Annet van Baaren (47) in de deuropening van slijterij Jelfra. Ze werkt er al twintig jaar. 'Ik vertrok vanochtend van huis met een knoop in mijn maag. Alsof ik examen moest doen. Niet dat ik bang ben dat er weer zoiets gebeurt. Maar het is zo vreemd dat dit de plek is waar het is gebeurd. Margriet kwam altijd geld bij me wisselen, een praatje maken.'

Als ze even stil is, wijst Van Baaren op het reclamebord voor de winkel. 'Prijsknallers', staat er op. 'Daar lag ze ongeveer.'

De viswinkel en de modezaak waren ruwweg het begin en eindpunt van de wandeling die Van der V. maakte. 'Hij liep rustig', zegt een 22-jarige student Bank & Verzekeringen, die zijn naam niet in de krant wil. 'Ik stond recht tegenover hem bij de viswinkel, maar daar wilden zoveel mensen naar binnen dat ik ergens anders heen moest. Het was net als wanneer een auto recht op je af komt rijden, je moet in een flits bedenken wat je doet. Gelukkig was zijn magazijn net leeg en kon ik vluchten naar de slagerij in de hoek. Hij zei niets. Wel hoorde ik gegrom, maar ik weet niet of dat van hem kwam of de gewonden.'

De in Alphen geboren en getogen jongen van Marokkaanse afkomst - 'Ik ben rond dit winkelcentrum opgegroeid, bij de Marskramer kocht ik knikkers' - haalt zijn zwarte Blackberry tevoorschijn. 'Toen hij verder was gelopen, dieper het winkelcentrum in, kwam ik de slagerij uit. Aan de overkant lagen twee mensen. Ik heb snel een foto gemaakt, hier, kijk maar.'

Twee lichamen op de tegelvloer van De Ridderhof. Vooraan een vrouw met een boodschappentas onder de arm geklemd. Bij haar hoofd een plas bloed.

'Ik heb hem in een flits gemaakt. Om te weten dat het echt is gebeurd. Toen ben ik weggevlucht. Ik heb hem aan nog geen enkele journalist laten zien. Weet je waar ik nou zo bang voor ben? Dat dit normaal gaat worden. Dat als het iemand niet meezit, of hij heeft stress thuis, dat hij dan mensen gaat doodschieten. Toen er hier eenmaal iemand een keer van een flat was gesprongen, volgden er ook meer.'

undefined

Meer over