nieuws

Merkel verrast met muziekkeuze voor haar afscheid: een culthit van punkrocker Nina Hagen

De vertrekkend Duitse bondskanselier heeft voor haar militaire afscheidsceremonie een merkwaardig lied gekozen. Wat wil Angela Merkel zeggen met de culthit Du hast den Farbfilm vergessen van punkrocker Nina Hagen?

Remco Andersen
Nina Hagen tijdens een optreden in Utrecht in 1986. De extravagante punkrocker staat op het oog ver af van de ingetogen Angela Merkel. Beeld Frans Schellekens / Redferns
Nina Hagen tijdens een optreden in Utrecht in 1986. De extravagante punkrocker staat op het oog ver af van de ingetogen Angela Merkel.Beeld Frans Schellekens / Redferns

Werpt Merkel donderdag voor de deur van het defensieministerie haar mantel af om te ontsteken in een door haarverf en glitter overgoten schreeuwsessie op de maat van Duitse punkrock? Die kans, hoewel nog altijd niet heel groot, is toegenomen sinds bekend werd dat een van haar lievelingsliedjes uit de mond komt van Nina Hagen, de rockzangeres die de soundtrack verzorgde voor de wilde late jaren zeventig en begin tachtig in Berlijn.

Du hast den Farbfilm vergessen zal even wennen zijn voor het orkest van de Bundeswehr. Dat levert donderdagavond op het binnenhof van het ministerie van Defensie de muziek voor de Grote taptoe, de militaire afscheidsceremonie die iedere uitgaand bondskanselier ten deel valt. Daarbij mag de kanselier zelf drie liederen kiezen.

Het worden dit keer een oecumenisch kerklied, een levenslied van Hildegard Knef over de jeugdige drang de wereld te veranderen en de eerste hit van Duitslands bekendste punkrocker.

Merkels voorganger Gerhard Schröder gaf bij zijn afscheid in 2005 ook al een inkijkje in zijn platenkast, zij het op iets minder originele wijze. Na twee operamuziekstukken bracht het militair orkest op trompet Sinatra’s My Way ten gehore. Het roerde Schröder tot tranen.

Voormalig bondskanselier Helmut Kohl hield het beschaafder, met een bekend marslied, een christelijk koorlied, en Beethovens Ode an die Freude.

Merkel gaat voor een klassieker uit het Oost-Berlijn van de jaren zeventig, waarin Hagen klaagt dat haar vriend op vakantie vergat de kleurenfilm mee te nemen. Nu zijn alle foto’s in zwart-wit ‘en gelooft niemand hoe mooi het hier was’. Het nummer uit 1974 – toen nog in schlagerversie – werd destijds gezien als subtiele kritiek op het tamelijk kleurloze leven tussen de grauwe betonblokken.

Hagen vertrok in 1976 naar West-Berlijn met toestemming van het Oost-Duitse regime, dat haar kennelijk liever kwijt dan rijk was. In het Westen transformeerde ze tot een rauwe punkrocker. Eind jaren zeventig had ze kort een relatie met Herman Brood.

Niemand die precies weet waarom Merkel dit lied heeft uitgekozen. Is het een sneer naar de soms arrogante of incompetente mannen waarmee zij al die jaren gedwongen was te werken? Is het een handreiking naar Hagen, die in 1992 woedend een praatprogramma met Merkel, de toenmalige minister voor Jeugd en Vrouwen, uitstormde omdat de minister verslaafden geen heroïne wilde verstrekken? Of heeft Merkel gewoon muzikale voorkeuren die weinigen achter haar hadden gezocht?

De Berlijnse krant Der Tagesspiegel schrijft dat Merkel hiermee opnieuw blijk geeft van haar subtiele gevoel voor humor en niet ontkent dat zij van Oost-Duitse komaf is.

Of de vertrekkend kanselier daarbij een spontane dansvoorstelling zal geven, moet nog blijken, maar wie weet zien we na al die jaren van neutrale blikken dan toch een kleine, zelfvoldane glimlach: heb ik jullie op de valreep toch nog kunnen shockeren.