Men neme vijf jongens

De boyband One Direction is zo succesvol dat er zelfs een documentaire over is gemaakt. Maar wat is eigenlijk het recept voor een geslaagde boyband?

'Omdat ik zeker weet dat ze van me houden, ook al kennen ze me niet.' Het is natuurlijk niet waar, maar wel het juiste antwoord op de vraag waarom meisjes wereldwijd helemaal lijp zijn van One Direction (1D). Aan het begin van This Is Us, de documentaire over de Britse boyband die vandaag in première gaat en die de jongens volgt op hun wereldtournee, verschaft een van de jonge vrouwelijk fans dat diepe inzicht. Waar het in de grotemensenwereld onmogelijk is te houden van iemand die je niet kent, stoelt die genoemde beweegreden op waterdichte logica voor jonge meiden die op afstand adoreren. En het succes van elke boyband hangt af van de mate waarin de suggestie van wederkerige liefde wordt gewekt.

Maar betaalde liefde is het, en lucratief tot en met. Een beetje zichzelf respecterende high profile door de wol geverfde popmanager heeft tegenwoordig een boyband. Temeer omdat na een bloeiperiode in de jaren negentig een nieuwe era is aangebroken waarin lieve knullen weer oppermachtig zijn in de hitlijsten. Het monstersucces van Justin Bieber was mede de reden dat One Direction uit de grond werd gestampt, een band waarvan de afzonderlijke leden nu al 60 miljoen pond zouden vertegenwoordigen, én het startsein voor de herformatie van Backstreet Boys, 'N Sync en Take That. Die verdienen nu aan de nostalgie van voormalige meisjes waar twintig jaar geleden de romantiek de beurzen opende.

Graantje meepikken? Het formeren van je eigen boyband vergt wat investeringen, maar omdat alles rond het fenomeen neerkomt op beproefd formulewerk, is het te doen. Als je je maar aan de onderstaande regels houdt.

1 Zangtalent is vereist, maar overdrijf niet.

Een boyband is geen band maar een koortje. Eentje zonder solisten. Als er te veel vocaal talent rondwaart binnen je charmante troep hartenbrekers krijg je gedonder waarin een dodelijke mix van sterallures en zelfoverschatting bij een of meerdere van je protegés tot één conclusie leidt: Ik wil solo! En voor je het weet heb je een Donnie Wahlberg van New Kids On The Block of een Ronan Keating van Boyzone aan je fiets hangen. Dat wil je niet als manager van je tienbenige hipgecoiffeerde melkkoe in skinny jeans. Wat je wel wil, is dat je jongens de zes jaar vol maken, de gemiddelde levensduur voor een boyband en, niet geheel toevallig, de gemiddelde lengte van de puberteit bij meisjes.

De jongens van One Direction, verreweg de populairste boyband van het moment, kwamen afzonderlijk niet eens door de auditie van X Factor. Maar jurylid Simon Cowell, platenbaas en bedenker van het X Factor-format, dacht aan de som en de delen en besloot de jongens bij elkaar te doen. Voilá, soms is less (talent) more (money).

2 Serveer het liefst vijf verschillende types.

Ook al is het onmogelijk vijf jongens te delen met een paar miljoen meisjes, je doelgroep stelt het op prijs te kunnen kiezen uit een assortiment. Daarbij maakt de variatie in types het mogelijk om op het schoolplein in een soort romantisch kwartet uit te wisselen wie op wie is. En, niet onbelangrijk, het idee van platonische trouw aan een van de jongens verstevigt de band met de band als geheel en resulteert in een stijgende verkoop van T-shirts, dekbedden en koelkastmagneten.

Het concept van verschillende soorten jongens in een boyband is inmiddels zo ver doorgevoerd dat ze, van The Monkees in de jaren zestig tot One Direction nu, tot min of meer vaststaande typologieën zijn geëvolueerd. Robbie Williams klapte over zijn Take That verleden al uit de school en vertelde aan de pers aan welke stereotypen hij en zijn muziekmaatjes moesten voldoen. Robbie was de rebelse (Louis Tomlinson in 1D), Howard Donald was de oudere broer (Liam Payne in 1D), Jason Orange de introverte (Zayn Malik in 1D), Gary Barlow de leider (Harry Styles in 1D) en Mark Owen was de schattige (Niall Horan 1D). Probeer het ook eens bij Backstreet Boys, Westlife of Boyzone.

3 De suggestie van seksualiteit is belangrijker dan seksualiteit zelf.

Bedenk dat je doelgroep - meisjes van 12 tot 18 - al vertrouwd is met verliefdheden maar dan wel de soort waarvan de vlinders nog niet zijn ingedaald naar de lagere regionen; of tenminste nog niet als zodanig worden geduid. Maar vergis je niet, puberale seksualiteit is de olifant in de kamer bij een boybandconcert. Niet die van de jongens, die van de meisjes. Lijfjes staan constant onder hoogspanning en verhitte gezichten drukken achtereenvolgens angst, gelukzaligheid, hunkering en verwarring uit. Totdat de hormonen onder hoge druk uit het lijf worden gegild in golven van bijna ultrasoon geweld met een kracht waar je een middelgrote Nederlandse stad twee dagen lang van energie kan voorzien. Freud zou er zijn vingers bij aflikken.

Speel daarop in, maar doe het subtiel. Schattig overtroeft sexy. Te veel realisme werkt bedreigend en de romantische onbereikbaarheid van de jongensgoden dient tegelijk als veiligheidsklep voor meiden die bij God nog niet weten wat ze met al die gevoelens aan moeten. In de praktijk betekent het dat expliciet seksuele verwijzingen of gebaren uit den boze zijn. Suggestie mag, moet zelfs, want daarmee wordt het volume van het hemeltergende gekrijs, recht evenredig met de verkoopcijfers, omhoog geschroefd. Dus als Jantje, Pietje of Klaasje ergens in zijn kruisregio rommelt met een microfoonstandaard, simuleert hij geen masturbatie, nee hij speelt luchtgitaar. Je doelgroep moet het idee hebben dat de jongens op het podium weliswaar veel knapper zijn dan wat er op het schoolplein rondwaart, maar voor de rest net zo lief zijn als hun pony, zo troostend als hun dagboek en zo betrouwbaar als hun vader.

4 Houd de mythe in stand.

Je zult een enorme marketingmachine hiervoor nodig hebben, maar het is het waard, want realisme is de grootste bedreiging voor de zorgvuldige geconstrueerde romantiek die boyband heet. Verplicht je pupillen contractueel tot het afzweren van drank en drugs, zoals bij Take That gebeurde. Dril ze in mediatraining. Houd het liefst ook serieuze verkering buiten de deur. Want de façade van bereikbaarheid moet te allen tijde in stand worden gehouden. Toen naar buiten kwam dat One Directions Harry Styles een affaire had met Taylor Swift en Kimberly, de dochter van Rod Stewart, leidde dat meteen tot speculaties in Britse tabloids hoe lang One Direction nog zou voortbestaan. 2014 was de beste gok. En Lance Bass van 'N Sync kwam pas in 2006, vier jaar nadat de band uit elkaar was gegaan, uit de kast. Eerder zou schadelijk zijn geweest voor de band.

eXTRA: Zoek de verschillen

Het concept van verschillende soorten jongens in een boyband is inmiddels al zo ver doorgevoerd dat ze, van the Monkees in de jaren zestig tot One Direction nu, tot min of meer vaststaande typologieën zijn geëvolueerd. Robbie Williams klapte over zijn Take That verleden al uit de school en vertelde aan de pers aan welke stereotypen hij en zijn muziekmaatjes moesten voldoen. Robbie was de rebelse (Louis Tomlinson in 1D), Howard Donald was de oudere broer (Liam Payne in 1D), Jason Orange de introverte (Zayn Malik in 1D), Gary Barlow de leider (Harry Styles in 1D) en Mark Owen was de schattige (Niall Horan 1D).

undefined

Meer over