Melle: 'Vissticks? Gek zeg, die kan ik niet vinden'

Wie wast af, wie zet de vuilniszak buiten en wie stofzuigt? Voor Melle Daamen (45), directeur van de Stadsschouwburg in Amsterdam, is ordening alles....

Kijk, dat is wel zo effici: een huishouden voor . En als er woord van toepassing is op Melle Daamen, directeur van de Stads schouwburg in Amsterdam, is het efficiency. Het huis is modern, licht en leeg. Beetje kaal als we het mogen zeggen. Dat verraadt de opruimer. Er ligt een stapeltje zwerfpost op de hoek van de grote houten eettafel 'nog niet weggewerkt,' zoals hij verontschuldigend zegt en wat boeken ergens op een stapel voor de kast. Dat kan nog n maar het stoort hem toch. 'Het gevoel dat je de boel niet op orde hebt, dat je achterloopt, dat heb ik op mijn werk al genoeg. Als het thuis ook zo is; heel vervelend.'

Volgt u hem naar de keuken? Precies, even onberispelijk. Van alle moderne snufjes voorzien: een pastamachine, broodbakmachine, foodprocessor Maar wat hij er vooral doet, is theezetten. Af en toe koken voor een gezelschap vindt hij leuk, zij het strikt volgens eigen ordening en planning. Dus in godsnaam, val hem niet lastig met de vraag: kan ik wat doen? Blijf uit de keuken. Dan houdt hij het overzicht.

En als hij u een pan boontjes in de handen drukt om te doppen, is dat om gevoel te geven dat u helpt. Voor hem hoeft het niet.

Als hij voor zichzelf kookt, of voor hem en zijn vriendin, gaat het overigens in even royale hoeveelheden. De schouwburgdirecteur is een invriezer en dan moet je niet klein denken: voor tien man pin da soep, voor vijftien personen uiensoep En daarin volgt hij op nieuw zijn eigen, onwrikbare Daamen-systeem.

Op de vrieskist ligt een schriftje en daarin staat zorgvuldig genoteerd wat er zich in de verschillende lades bevindt. Vissoep van zeewolf, twee zakje voor twee personen, plus de datum van invriezen: 3 oktober 2003.

Op 15 oktober is er in huize Daam en een aanzienlijk hoeveelheid verse pesto gemaakt. 'Zeker voor een half jaar', glimt hij. Lin zen soep, op 10 november, voor vijf personen. En wat is doorgestreept, is op. Alleen bij de vissticks van 22 oktober staat een vraagteken.

'Ja, dat is gek', zegt hij. 'Die kan ik nergens meer vinden.'

Naast effici denk Melle Daamen dus groot. Hij is ook niet iemand die je wekelijks in de supermarkt ziet; hooguit keer per jaar in de Makro. Een tray'tje Glassex, een tray'tje wc-eend, vijftig gloeilampen, waspoeder voor een weeshuis. En dan net zo vaak alle gigantische schappen langslopen tot hij zeker weet dat hij alles heeft. Het liefst gaat hij dus alleen, dan kan hij zich het best concentreren.

Een opgeruimd huis en dan in bad. Met de laatste ongelezen kranten, wat uit te zoeken post en de telefoon. Zakelijke telefoontjes voert hij met zo min mogelijk spettergeluiden, wat nog niet meevalt, hoewel het eigenlijk ook niet meer hoeft. Iedereen in zijn omgeving kent inmiddels het ritueel. En dat zijn stukken op vergaderingen vaak een wat bobbelige indruk maken, is ook voor geen collega meer nieuws.

Wie doet wat in huize Daamen? Hij ruimt op, dat weten we nu, ook vzij komt: Emilia, zijn Portugese hulp in de huishouding, elke maandagochtend stipt om kwart voor negen. Al meer dan tien jaar achtereen. Zij mopt, boent, stoft, zuigt, strijkt

De laatste keer dat hij zelf de stofzuiger ter hand nam hij moet even nadenken zal geweest zijn toen hij een keer een glas had laten vallen. Zij verschoont het bed, reinigt het sanitair. Er staat in het huis plant, een dra caena, die verzorgt zij.

En als de Emilia met vakantie gaat?

Het komt eruit met een zucht. 'Dan moet ik ook', zegt hij.

Meer over