Meezingmandarijn

Wat doe je om te zorgen dat een Taiwanese monsterband ook Nederland kan veroveren? Je zorgt dat jongeren de teksten begrijpen.

De juf zegt: 'Ge wei tongxue dajia hao.' De leerlingen antwoorden braaf: 'Laoshi hao'. Vaste prik, keurig begin van de Chinese les. Als juf en kinders elkaar echter beleefd hebben begroet, gaat de les niet over de juiste formulering van 'Waar is het dichtstbijzijnde postkantoor?' of de correcte aanspreekvorm in het Mandarijn, maar over de succesvolste band in Azië. Klas 3 vwo van de Wolfert van Borselen school in Rotterdam buigt zich vandaag over de songteksten van de Taiwanese rockgroep Mayday, of, in goed Mandarijn, Wu Yue Tian.

Zo komt Nederland nader tot Mayday. En dat is handig, want Mayday komt naar Nederland. De band die oppermachtig is in Azië, treedt in hun Europese deel van hun Nowhere-wereldtournee op in Amsterdam. Om de band, die het Verre Oosten al heeft platgespeeld - waaronder drie keer het Vogelnest-stadion in Peking, goed voor in totaal bijna 300 duizend bezoekers - in westerse contreien aan de man te brengen, wordt het nodige aan pr gedaan. Westerlingen dienen geattendeerd op de komst van de ambassadeurs van Chinese rock die, wie weet, de wereld gaan veroveren of in elk geval de markt wil penetreren. Naast de Rotterdamse school doen nog zes middelbare scholen en vijf hogescholen in Nederland mee met het project. Ze worden klaargestoomd om mee te zingen in het Mandarijn in de Heineken Music Hall deze week.

Het moest eens gebeuren. Azië kent al geruime tijd een bloeiende popcultuur, maar het ruigere rockbroertje leidde een bestaan in de alternatieve luwte. Totdat Mayday vijftien jaar geleden zijn eerste album uitbracht. De bio van de band leest als een westers, romantisch succesverhaal dat lijkt getransplanteerd naar het oosten: schoolvrienden vormen een bandje, ouders ontraden, helden rebelleren. Spelen, spelen, spelen. Op straat, op campussen en in kroegen voor soms een publiek van één: de barman. Uiteindelijk succes.

Mayday heeft sindsdien met zijn poprock acht albums uitgebracht, waarvan in totaal tien miljoen exemplaren zijn verkocht, heeft in 2005 opgetreden in het toenmalige hoogste gebouw van de wereld in Taipei en heeft voor zijn Nowhere-wereldtournee die in 2011 van start ging, inmiddels meer dan 2,48 miljoen kaartjes verkocht. Zelfs in Chinese gemeenschappen in Europa en Amerika kent iedereen Mayday, verzekert de baas van Live Nation Taiwan, Ngiam Kwang Hwa, tijdens een skype-interview.

Ook bijzonder trouwens, dat Live Nation Taiwan. De concertpromotor, die zijn moederbedrijf Live Nation in de Verenigde Staten heeft - ook het Nederlandse Mojo maakt er deel van uit - is pas zo'n anderhalve maand geleden opgericht. Maydays succes stond er mede aan de basis van. Ngiam: 'Mayday moet een pioniersrol gaan vervullen. Als de band aanslaat bij een westers publiek zullen meer Taiwanese acts de oversteek maken.'

Het vertaalproject en de plaatselijke media in Londen en Parijs, waar de band eveneens optreedt, moet Mayday hier bekender maken. Ngiam: 'De publieksverhouding in Amerika was bij vorige optredens zo'n 90 procent Chinees tegenover 10 procent westerlingen. Als dat met deze tour verschuift naar een 80/20 ratio, gaan we verder uitbouwen.'

De tot voor kort hevige Chinese economische groei leidt er volgens Ngiam toe dat China ook cultureel zijn invloedssfeer wil uitbreiden; met de staat Taiwan, officieel de Republiek China, als vooruitgeschoven post. Er wordt al op internationaal niveau geflirt. Er waren concerten in Australië en de Verenigde Staten. De verkering met Amerika is al van langere duur. Geheel in de sfeer van de culturele uitwisseling die Live Nation Taiwan nu nastreeft, concludeerde de Amerikaanse National Football League al vijf jaar geleden dat als Taiwan iets naar The States bracht, The States net zo goed iets terug konden brengen met dezelfde culturele koerier.

Dus toen de band in 2009 in de Verenigde Staten toerde, werd een reality tv-show opgenomen voor de Chinese staatstelevisie CCTV. De bandleden Ashin, Stone, Monster, Masa en Ming speelden voor de camera's football en ontmoetten cheerleaders en drumbands. Zo werd Mayday ook een beetje ambassadeur voor de Amerikaanse sportcultuur.

The Washington Post noemde ze toen de Chinese Beatles. Qua populariteit doen ze er in Azië misschien niet voor onder, al is de band een stuk braver dan de Fab Four ooit zijn geweest. Juist dát heeft echter bijgedragen aan de populariteit van de band. Ngiam: 'Vóór Mayday was rockmuziek op het vasteland van China en op Taiwan een niche aangelegenheid. Rock werd gezien als tegendraads en werd geassocieerd met woede, politiek, seks en drugs. Mayday vloekt niet en zingt niet over seks of alcohol maar draagt steevast een positieve boodschap uit van altijd je doelen nastreven en nooit opgeven. Ze hebben laten zien dat je nog steeds -mainstream kan zijn en er als een trendy rocker uit kunt zien.'

Nu worden de gitaarpartijen als bladmuziek uitgegeven voor kinderen die gitaar willen leren spelen in Taiwan. Coca-Cola zet de band in voor reclamecampagnes en de gitaristen Stone en Monster hebben allebei hun eigen lijn bij respectievelijk gitaarmakers Fender en Gibson.

Of Mayday hier ooit dezelfde populariteit zal bereiken als een Coldplay? Ngiam betwijfelt het: 'De taal zal toch altijd een barrière blijven.'

In Rotterdam wordt er niettemin hard aan gewerkt.

Rave

Eigenlijk mag concertpromotor Orientouch Entertainment de Engelse naam voor de band Mayday niet gebruiken voor publicitaire doeleinden. Het Duitse ravefestival in Dortmund met dezelfde naam heeft bezwaar gemaakt. En dat terwijl Mayday een bijna letterlijke vertaling is van de Chinese karakters, namelijk: dag van de vijfde maand.

Waar te zien?

Mayday treedt 26/2 op in de Heineken Music Hall, Amsterdam

undefined

Meer over