Meezingen

De hedendaagse componist Klaas de Vries werd onlangs op Radio 1 ondervraagd over de opera Wake, die hij had gecomponeerd ter herdenking van de vuurwerkramp te Roombeek....

Zelf ook benieuwd naar Wake vroeg ik De Vries hoe die constatering was gevallen. Ik verwachtte een tirade over onbegrip, domheid en schaamteloze miskenning, maar die bleef uit. De Vries had zich de opmerking eerder aangetrokken. ‘Want er zaten toch echt een paar stukken in die prima waren mee te zingen.’ Tussen de repetities door had de Vries al wat pakkende fragmenten opgepikt bij de koffieautomaat, zachtjes gezongen door operamedewerkers.

Ik had er niet bij stilgestaan, maar Nederland is natuurlijk ook wereldkampioen meezingen. Is een lied niet mee te zingen, dan is er iets niet helemaal in orde, begrijpt zelfs de eigenzinnige componist van ‘moeilijke muziek’. We staan aan de vooravond van een nieuw televisieseizoen Hart voor Muziek, categorie meezing-tv. In de bioscoop draait de ‘meezing moevie’. Geen land ter wereld met een zo grote hobbykorendichtheid, en ook nergens vind je iets als een Passion-manie rond Pasen, als heel het land ineens Erbarme Dich, mein Gott blijkt te kunnen altzingen.

Nederland zingt, en echt niet alleen op zondagochtend. Goed voor de volksgezondheid, zo schijnt. Het verhoogt de weerstand, schreef het Journal of Behavioral Medicine in 2004. De concentratie van afweerstoffen als immuunglobuline A nemen toe als je langdurig I Will Follow meezingt met Bono.

Heel toevallig begon de helft van het Britse folkduo Spiers & Boden, de melodeonspeler John Boden, ook al over dat gezondheidsaspect van het meezingen toen ik hem vorige week sprak over een aanstaand concert in Nederland. Zijn collega Jon Spiers was erg van de publieksparticipatie, bezwoer dat meezingen de basis was van folk, van blues en pop, en bij concerten pleegt deze Spiers dan ook het onderste uit de meezingkan te krijgen.

Ik vertelde hem dat hij dan in Nederland zijn hart kon ophalen, maar daar werd John Boden niet zo blij van. Hijzelf werd namelijk nogal moe van de eeuwige massazang in pubs en concertzalen, wilde ook weleens zelf in volle concentratie zijn muziekding kunnen doen, eens de volle aandacht gevestigd zien op zijn lastigste melodeongrepen. Maar dan kwam Spiers weer met dat immuunglobineargument.

Ik kan me bij die meezingweerzin toch iets voorstellen. Bij concerten, vooral die in de grote zalen, heb je van Muse tot Green Day soms het idee bij een karaokeshow te staan. Mag die beste man nu zelf weer even ‘sometimes I give myself the creeps’ zingen, denk je dan weleens giftig. Bij Madness in de Heineken Music Hall was het ook gezellig begin deze week. Allemaal: Our House. Nathalie Merchant in Paradiso idem dito. Hulpeloos kijken hielp Suggs en Merchant niet: meezingen is een recht dat het publiek zich niet laat afnemen.

Ik heb het zelf ook eens geprobeerd, tijdens een Top2000-show. Niet meezingen leek een beetje raar, iedereen deed het, en ik dacht: nu of nooit. Het was ook nog de laatste kans bij de nummer 1. ‘O mamma mia mamma mia’, zong ik dus, en ik nam me ter plekke voor dat nooit meer te doen.

Meer over